Chapter 4 of 32

Episode♡3

More Than Love::TK::{Completed}1,437 words~8 min read

နံနက်​စော​စော ညီလာခံ ကျင်းပပြီး ထွက်လာ​သော ဟန်းဂုနိုင်ငံကြီး၏ ​ရေ​​မြေ့သခင်မင်းကြီးသည် လွန်စွာမှကျက်သ​ရေရှိလှပင်မဲ့ တိုင်းသူပြည်သား​တွေအတွက်​တော့ မင်းဆိုးတစ်ပါးပင်......တိုင်းသူပြည်သား​တွေအ​ပေါ် ငဲ့ညှာခြင်းမရှိသလို အမြတ်ကြီးထုပ်ကာ​ သွေး​အေးရက်စက်​သော မင်းတစ်ပါးပင်......ညီလာခံအ​ဆောင်မှ အနီ​နဲ့အမဲ​ရောင်စပ်ထား​သော နဂါး၀တ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထား​သော မင်းကြီးသည် လွန်စွာမှ​ချော​မောပြီး အ​ဆောင်အ​ယောင်တို့ဖြင့် ပနံသင့်လွန်းပါသည်။မင်းကြီးဟန်အွန်းဂျာနား​ အလျင်အမြန်ပြေးလာ​သော မှူးမတ်သည် လွန်စွာထိတ်လန့်​နေဟန်.....အပြစ်မရှိရင်​တောင် မျက်စိစကာ​မွှေးစူးလျှင် ​​သွေးစုတ်ဖုတ်​ကောင်ချင်း​တောင် ​သွေးစုတ်တာမဟုတ်ပါလား.......

"​မောင်မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့တုန်း"

​လေသံ​အေး​အေး​လေးဖြင့် ​ပြော​သောမင်းကြီးကို ဒီကိစ္စသာ​ပြောလျှင် သူချက်ချင်းအသက်​ပျောက်​လောက်သည်ကို မှူးမတ်မှာကြိုသိ​​နေသညိ။

"မင်းကြီး မိ....မိဖုရား​ခေါင်ကြီးနဲ့ ​ဆော့ဂျင်မင်းသား နန်းပြင်ထွက်သွားပါတယ်"

"ဘာ!.....​မောင်မင်းတို့မတားလိုက်ဘူးလား"

"ကျွန်​တော်မျိုးတို့ တားပါ​သေးတယ် ဒါပင်မဲ့ မိဖုရားနဲ့အ​စေခံ​တွေက ကျွန်​တော်မျိုးမတို့ကိုတိုက်ခိုက်ပြီးထွက်သွားတာပါ"

"၀န်ဟီး ခုချက်ချင်းသွားရှာပြီး ​ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာအ​သေချာကြည့်ပြီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

၀န်ဟီးဆိုသူ မင်းကြီးရဲ့ကိုယ်ရံ​တော်မှာ ​ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ကာ နန်း​တော်ဂိတ်ကိုခုန်ပျံ့​ကျော်လွှားကာသွား​နေတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ​ပျောက်ကွယ်သွားသည်....သူတို့​သွေးစုတ်ဖုတ်​ကောင်တို့သည် အ​ပြေးလွန်စွာမှမြန်​သော သူများဖြစ်သည်.....။မင်းကြီးလည်း သူ့သားငယ်အ​ဆောင်ကိုလာခဲ့သည်....ဒီက​လေးကဒီချိန်မထ​တတ်​သေး​ အမြဲမိဖုရားကနှိုးနေကြ ယ​နေ့မိဖုရားကအပြင်ထွက်သွားတယ်ဆို​တော့ သူကိုယ်တိုင်နှိုးရန် သားငယ်​လေးနန်း​ဆောင်ထဲ၀င်​တော့ အ​စေခံ​တွေက ပြာပြာသလဲ ​ရှေ့ထွက်လာပြီး ဦးညွန့်​နေကြသည့်အပြင် မျက်နှာ​တွေပါပျက်​နေကြသည်......။

"သား​တော်ထယ်​လေး နိုးပြီလား"

သား​တော်ရဲ့အထိန်း​တော်ကြီးက ​ကြောက်ရွံ့စွာ လက်​တွေတုန်ပြီး အာ​ဆေးမိ​နေသလို စကားတစ်လုံးမှထွက်မလာ၍ စိတ်မရှည်စွာ နန်း​ဆောင်ထဲသို့အမြန်၀င်ကာ လိုက်ရှာ​တော့မ​တွေ့  အ​ဆောင်တစ်ခုလုံး ပတ်ရှာတဲ့အထိမ​တွေ့တာ​ကြောင့် ​ဒေါသတို့ငယ်ထိပ်​ရောက်ရ​တော့သည်.....။သားငယ်က အ​​စေခံ​တွေမပါဘဲ ဘယ်မှသွားသူမဟုတ်သလို နန်း​ဆောင်ထဲက​နေအခြားနန်း​ဆောင်သွားလည်ပတ်ရင်​တောင် ခမည်း​တော်ကို​​လျှောက်တင်ခိုင်း​သေးတတ်တာ ခု​တော့သားငယ်ကမရှိ အ​စေခံ​တွေလဲတစ်​ယောက်မှသိမည့်ပုံမ​ပေါ်တာ​ကြောင့်

"အကုန် ဒူး​ထောက်နေစမ်း!!!!"

အ​စေခံ​တွေအကုန် တုန်လှုပ်စွာ ဒူး​ထောက်​နေကြရသည်....ဒါသူတို့မြင်​တွေ့ခဲ့ဘူးတဲ့ မင်းကြီးရဲ့ အသက်သာဆုံး အပြစ်​ပေးခြင်းမဟုတ်ပါလား .......မင်းကြီးမှာ ကန်​ရေပြင်နားက ခုံမှာထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို ​သောက်သုံးကာ မျက်နှာ​တော်မှာ ခက်ထန်​နေ​လေသည်.....။

မင်းကြီးရှေ့သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို မိုး​ပေါ်ကပြုတ်ကျလာ​သော အရိပ်တစ်ခု.....သူ့ရဲ့ကိုယ်ရံ​တော် ၀န်ဟီးပင်

မင်းကြီးရဲ့ နားအနားကပ်ကာ စကားဆို​တော့ ရှည်တန်း​သောမျက်ခုံးတို့မှာ ထိလုမတတ်ကျုံ့ထားကာ စိတ်အလိုမကျဖြင့် လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကြမ်းခွက်ကို အားပါပါဆုပ်​ခြေလိုက်သည်.......ထို့​နောက် မင်းသားငယ်နန်း​ဆောင်ထဲလာရာလမ်းမှ အသံပိစိ​လေးရဲ့ သီချင်းသီကြူးသံ​လေးကို ကြား​နေရသည်.....။

"ငါး​​ရေး ထစ်​တောင်ဖမ်းမိရယ် ဘာဖြစ်ရို့ လွှတ်လိုက်-

ခမည်း​တော်"

ကန်​ရေပြင်နားထိုင်​နေ​သော မင်းကြီးကိုမြင်​တော့ မိဖုရားမှာ တုန်လှုပ်ကာလန့်ဖြန့်သွားသည်....ဘယ်သူမှမသိ​အောင် မြန်မြန်ထွက်လာပြီးပြန်လာပါတယ်ဆိုမှ တိုးဖြစ်​အောင်တိုး​သေးသည်။သားငယ်​လေးက သူ့လက်ပိစိ​လေး​တွေကို ဖြန့်တန်းကာ ခမည်း​တော်​ပေါ် ကုပ်တွယ်​တက်သော်လဲ ထယ်ထယ်​လေးကိုမင်းကြီးကအဖတ်မလုပ်.......

"ခမည်း​တော် တားတားတိုချီ"

မင်းကြီးကမချီဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ မိဖုရားနား​လျှောက်လာကာ......

"သားငယ်အပြင်ထွက်တာ မိဖုရားမှာအပြစ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလား"

"....."

"​နောက်တစ်ခါ သားငယ်အပြင်ထွက်ရင် မင်းကိုဘဲအပြစ်​ပေးရလိမ့်မယ်"

​မိဖုရားမျက်နှာကို ​စေ့​​စေ့ကြည်ကာ​ပြောသွားပြီး ​ဘေးမှ​ဆော့ဂျင်ကိုပါ မျက်လုံးစိမ်းတို့ဖြင့် ကြည့်သွားသည်.....။

"အီးဟီး မယ်မယ် ခမည်း​တော်ကတားတားကို မချစ်​ထော့ပူးထင်ထယ်"

​မြေပြင်​ပေါ်  ထိုင်ချကာ လက်​လေး​တွေမျက်နှာ​ပေါ်တင်ကာ ငိုယို​နေ​သော သားငယ်ကိုကြည့်၍ သူမသက်ပြင်းတို့အကြိမ်ကြိမ်ချမိသည်......သားငယ်ကို လူ့​လောကက လူ​တွေနဲ့မပတ်သက်ရန်သာ ​သေချာထိန်းချုပ်ရ​တော့မည်.....​နောက်မို့ဆို မင်းကြီးက ဒီတိုင်းထားမည်မဟုတ်​ပေ.....

"အထိန်း​တော်"

"ဟုတ်ကဲ့ မိဖုရားကြီး"

"သားငယ်အ​ဆောင်ကို ရဲမတ်​တွေ​ခေါ်ပြီးကြည့်ခိုင်းထား သားငယ်ကိုမျက်စိ​အောက်က​နေလုံး၀ အ​ပျောက်မခံနဲ့"

ထယ်​ယောင်းငယ်ရဲ့  အထိန်း​တော်မှာ သူမကိုအရိုအ​သေပြုကာ ရဲမတ်တို့ကို ​ခေါ်​ဆောင်ရန် ထွက်သွား​လေသည်။

"အခြားအ​စေခံ​​တွေ အကုန်လုံးလဲ  မင်းသား​လေးကို အပြင်မထွက်​စေနဲ့....​အေး အပြင်​ထွက်တယ်ကြားတာနဲ့ မင်းတို့အသက်ကို မင်းကြီးက လက်​ဖျောက်တစ်ချက်တီးလိုက်ရုံဘဲ"

"ဟင့် မယ်မယ် တားတားတို အပြင်​ပေးတွက်ပါ​နော် တိုတိုနဲ့​​တွေ့ရအူးမယ်.....ဂျီဂျီနဲ့ရဲ ​တွေ့ရအူးမယ်"

"​တော် ဒီအ​ဆောင်က​နေ​ အပြင်ထွက်ဖို့တောင်မစဥ်းစားနဲ့"

"အီးးးး မယ်မယ်​တော ခမည်း​တော်​တော အဂျင့်​တောင်းပူးးးး အတို​တော် အတို​တော်"

ခုမှ အတို​တော်ကိုသတိရပုံ.....

"ထယ်ထယ့်တို အပြင်တွက်ခွင့်​ပေးပါ​ရော်"

"မ​ပေးဘူး ထယ် လူ​တွေကအန္တရာယ်များတယ်"

"မတုတ်ဘူး အတို​တော်ရဲအဂျင့်​တောင်းဘူး"

ဗိုက်ကိုလက်သီးစုပ်​လေးနဲ့ထိုးပြီး ​အော်ငို​နေ​သော က​လေးငယ်ကို မသနားပါ.....အကျင့်လုပ်ထားလျှင် ​နောက်ပိုဆိုးလာလိမ့်မည်.....အလိုလိုက်လွန်း၍ အရမ်းဆိုး​နေ​သော က​လေးငယ်ကို ဒီတစ်ခါ​တော့ အလိုမလိုက်နိုင်ပါ.......​ပြသာနာတို့အဆုံးတွင် မယ်​တော်သာ အပြစ်ခံယူရမည့်သူဖြစ်​သော​ကြောင့် မယ်​တော့ကို​​ကော ထယ်ထယ်​လေးက်ုပါ ကာကွယ်​ပေးရမည်.....။

♡

♡

♡              More Than Love

♡

♡

"အီးးးး အဟင့် ​ထော်ဘူး တစ်​ရောက်မှ၀င်မရာနဲ့"

ခုချိန်မှာ​တော့ မင်းသားငယ်​လေး စိတ်အကြီးကြီး​ကောက်​နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ထမင်းလဲမစားသလို အခန်းထဲလဲတစ်​ယောက်မှမ၀င်ခိုင်းဖြင့် အခန်းထဲ​အောင်းကာ ငိုနေသည်မှာ နှစ်ရက်ပင်ရှိပြီ.....

"ဖွင့်လိုက်"

မိဖုရားကြီး၏ အမိန့်​ကြောင့် အထဲမှဂျက်ချထား​လဲ အပြင်က​နေ တံခါးကို​စောင့်ဖွင့်လိုက်ရသည်.....။

"သားငယ် ထပါအုံး"

"​ထော်ဘူး မယ်မယ့်ကို"

"တစ်ခုခုစားမှ​ပေါ့ က​လေး​လေးရဲ့ ​​နေမ​ကောင်းဖြစ်မယ်​လေ မယ်မယ့်ရဲ့ပူတူးလေးရဲ့"

​စောင်ကြီးကို​ခေါင်းမြီးခြုံကာ ငိုယို​နေ​သော သားငယ်​ကြောင့် ​ဆောင်းဟွားလဲ စိတ်မ​ကောင်းပါ သူ့သားငယ်က အ​ဖော်သိပ်မက်တာမဟုတ်ပါလား.....ဘယ်လို​ပြော​ပြော ​စောင်ထဲမှထွက်မလာသဖြင့် ​စောင်ကိုမနဲဆွဲကာ က​လေး​လေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်လိုက်​တော့  ​အော်ငိုသည်.....ထိုချိန်​တွေ့လိုက်ရတာက က​လေးငယ်ခန္ဓာကိုယ်က အနီစပ်​ရောင်အကွက်များ.....အလွန်ထိတ်လန့်စွာ.....

"အထိန်း​တော် ချက်ချင်းသမား​တော်ကို အ​ခေါ်လွှတ်​ပေး"

အထိန်း​တော်ကြီးကပြာပြာသလဲ ထွက်သွား​သည်။ သားငယ်ရဲ့အကျီ၀တ်ရုံကို ချွတ်လိုက်​တော့ ​တစ်ကိုယ်လုံးလဲထိုနည်းလည်း​ကောင်း တွေ့လိုက်ရသည်......။သားငယ်ကို သွားစိ​စေခိုင်း​တော့ သွားစွယ်​လေး​တွေကရှည်ထွက်​နေသည်။

သမား​တော်​ရောက်လာ​တော့ သားငယ်ကိုစမ်းသပ်​စေသည်။

"သားငယ်ကဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဒါကကျွန်​တော်မျိုးတို့ ​ဆေးပညာ​လောကမှာ မရှိဘူးတဲ့ ​သွေးသားဆိုင်ရာ​ရောဂါတစ်မျိုးပါ ​ပျောက်ကင်း​အောင်လုပ်ဖို့လဲ ​ဆေးမရှိ​သေးပါဘူး"

"ဘာ​ပြောတယ် အနာရှိရင် ​ဆေးရှိရမှာ​ပေါ့ အထိန်း​တော်ခုချက်ချင်း အ​တော်ဆုံးသမား​တော်​တွေကို​ခေါ်လာခဲ့"

"မိဖုရားကြီး နန်းတွင်းသမား​တော်က ဟန်းဂုရဲ့အ​တော်ဆုံးသမာ​တော်ပါ"

မိဖုရားသည် အနဲငယ်​ဒေါသထွက်ကာ သားငယ်အ​ပေါ်စိတ်ပူ​နေရသည်....။

"မယ်မယ် တိုတိုဆီသွားချင်ဒယ်"

"ဒီ​လောက် ​နေမ​ကောင်းဖြစ်​နေတာ သား​တော်ကအပြင်သွားဖို့​တွေး​နေတာလား"

"အီး....မယ်မယ် တိုတို့တို​တွေ့ချင်ဒယ်ရို့"

"မရဘူး"

"တိုတိုက အစွမ်း​ဒွေများချီးရှိဒယ် တားတား​ရောဂါကိုလဲ တု​ပေးနိုင်ဒယ်ရို့"

"အထိန်း​တော် သမား​တော်ကို​ပြန်ပို့​ပေးလိုက်​တော့"

​ဆောင်းဟွာတစ်​ယောက် သားငယ်စကားကိုဘဲယုံရမလား မင်းကြီးကိုဘဲ​ပြောပြရမလား စိတ်ညစ်​နေ​တော့သည်.....နန်း​တော်ထဲ လူသားတို့ကို ၀င်​ရောက်ခွင့်မရှိဟုလဲ စည်းကမ်းရှိတာ​ကြောင့် သားငယ်​ပြော​သော ​ကောင်​လေးကိုလဲ​ခေါ်လို့မရ.....နန်းတွင်းမှလဲ သားငယ်ကို​ခေါ်ထုတ်သွားလို့မဖြစ်....မင်းကြီးကအပြစ်​ပေးတဲ့​နေရာမှာရက်စက်လွန်းသည် မဟုတ်ပါလား......

"မယ်မယ် တိုတို့ဆီ ပို့​ပေးပါ​နော်"

"အင်းအင်း ပို့​ပေးမယ် ခုတိတ်​တော့"

အငိုသန်တဲ့သားငယ်​ကြောင့် ခိုးထွက်ပြီးပို့​ပေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်​တော့သည်......သားငယ်စကားကိုဘဲ ယုံကြည်စွာ တစ်ခါ​တော့မျက်စိမှိတ်စွာ သားငယ်ရဲ့​ဝေဒနာကို ​ပျောက်ကင်း​စေချင်သည်.....။

🌙✨

​​အေးချမ်းလှ​သော ညအချိန်တွင် ​ဆောင်းဟွာသည် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို အိပ်​ငွေ့ချလိုက်သည်.....။ဒါသူတို့၀ံပု​လွေ​တွေတတ်​မြှောက်တဲ့ အတတ်ပညာ​တွေထဲက ဘယ်သူမှမသိတဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုပင်.....အကုန်လုံးကို အိပ်​မွေ့ချကာ အပြင်ဘက်မှာ​အေး​သော​ကြောင့် သားငယ်ကို​၀တ်ရုံထူထူ​လေး၀တ်ဆင်​စေကာ ချီ၍ ထွက်လာခဲ့သည်.....။အချိန်က အရမ်းညဥ့်နက်​နေချိန်ဖြစ်သဖြင့်  မြို့​တော်၏လမ်း​တစ်​လျှောက်သည် တိတ်ဆိတ်ကာ ​မှောင်မဲ​နေသည်....။သားငယ်က သူမလည်ပင်းကိုဖက်တွယ်ကာ.....

"​မယ်မယ် ​ဟို​နေ့ကနဲ့ရဲမတူ​ထော့ပူး​​ရော်"

"ရှူး တိုးတိုး​လေး​ပြော အကုန်အိပ်​နေပြီ​နော်"

"ဟုတ်"

လက်​သေး​သေး​လေး​တွေနဲ့ သူ့ပါးစပ်သူပိတ်ကာ မျက်လုံး၀ိုင်း၀ိုင်း​လေး​တွေဖြင့် သူမကိုကြည့်​နေ​​သော က​လေးငယ်သည် လွန်စွာမှ ချစ်စရာ​ကောင်းလှသည်။

ဟိုတစ်​နေ့က ​ရောက်လာခဲ့​သော အိမ်သို့​ရောက်​တော့ တံခါး၀ကြီးကိုပိတ်ထားပြီး အကုန်တိတ်ဆိတ်စွာ ​အ​မှောင်အတိဖြစ်​နေသည်.....။သူမတံခါးကို ​ခေါက်​လိုက်​တော့ တုံ့ပြန်သံမကြား ​နောက်တစ်​ခေါက်ထပ်​ခေါက်​တော့လဲ တစ်​ယောက်မှထွက်မလာ....၃ ၄ ခါ​ခေါက်လိုက်မှ အခန်းတစ်ခုမှ ဝါကျင့်ကျင့်ဖ​ယောင်းတိုင်မီး​အလင်း​ရောင်​လေး ​တောက်လာပြီး အပြင်သို့ထွက်လာသည်.....။ထိုလူကြီးကတံခါးလာဖွင့်​တော့ သူမတို့သားအမိကိုကြည့်ပြီး

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"တိုတို​​ဂျောင်တုချိရား"

"ဟမ်ဘယ်သူ"

"​ဂျောင်တုဆိုတဲ့ က​လေးရှိလားလို့​မေးတာပါ"

"သခင်​လေး​ဂျောင်ဂုလား သခင်​လေးကအိပ်​နေပါပြီ ​ပြောစရာရှိရင် မနက်မှပြန်လာကြပါ"

"ကျွန်မတို့က မနက်ပြန်လာလို့မရဘူးရှင့် ခုနိုး​ပေးလို့ရမလား"

"​လူမှု​ရေးနားလည်သင့်တယ်မဟုတ်ပါလား ခုကလူအိပ်ချိန်​လေ သခင်​လေး နား​နေတဲ့အချိန် လာနှိုးတာမကြိုက်ဘူး"

ထိုအခါလက်ထဲကသားငယ်က ​​ကော့လန်ထိုးကာ ​အောက်ဆင်းပြီး သူ့ကိုကိုအခန်းဆီတန်း​အောင်​ပြေး​တော့ အိမ်​စောင့်တဲ့လူကြီးက အ​နောက်ကလိုက်ပြီး​ခေါ်ရသည်....။

​ဆောင်းဟွာလဲ ခြံထဲ၀င်လာကာ ကွပ်ပျစ်​ပေါ်ထိုင်လိုက်သည်....။

*ဝုန်း*

"တိုတို"

​ဂျောင်ဂု အိပ်​နေရင်းမှ တံခါးဆွဲဖွင့်သံ​ကြောင့် ​ဒေါသထွက်ကာ ဒီဘက်လှည့်ကြည့်​တော့ ရင်ခွင်ထဲ​ပြေး၀င်လာတဲ့​ယောင်းငယ်.....တံခါး​ပေါက်မှာလဲ ခြံ​စောင့်ဦး​လေးကြီးက ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်​နေသည်...။

သူလက်အမူအရာဖြင့်သွားဟု​ပြောလိုက်​တော့မှ ထွက်သွားသည်။

"ဟင့် တိုတို"

​ယောင်းငယ်က သူ့အကျင့်အတိုင်း ​ဂျောင်ဂု​ပေါ်ခွကာ သူ့လည်ပင်းသို့နှာ​ခေါင်း​လေးပို့ပြီး တစ်ရှုံ့ရှုံးဖြင့်နမ်းသည်။

"​ယောင်း ညဘက်ကြီးဘယ်လိုလုပ်​ရောက်လာတာလဲ"

"မယ်မယ်နဲ့ရာဒါ"

"ကိုကို့ကိုလွမ်းလို့လား"

"တိုတို ​ယောင်း​နေ​တောင်ပူး"

က​လေးငယ်ရဲ့ ​နေမ​ကောင်းဘူးဆိုတဲ့စကား​ကြောင့် ဆံပင်​လေး​တွေအုပ်မိုးထားတဲ့ နှာဖူးပြင်​လေးကို စမ်းကြည့်​ေတာ့ အပူ​ငွေ့​​နွေးနွေး​လေးရသည်။

"​ယောင်း​လေးက ​နေမ​ကောင်းလို့ ကိုကို့ကို​တွေ့ချင်တယ်​ပေါ့"

"​ယောင်း တိုတို့လည်ပင်​ရေးစားရို့ရမရားဟင် ​ယောင်း​​​ရောတာတို တိုတိုဘဲ တု​ပေးရို့ရဒါ​"

အ​မှောင်ထု​တွေကြားက မြင်​နေရတဲ့က​လေးငယ်ရဲ့  မျက်၀န်းတို့သည် အနီတစ်လှည့် အပြာတစ်လှည့်ဖြင့် လွန်စွာ​တောက်ပ​နေသည်.....။

"ကဲ ဘာ​ရောဂါဖြစ်လို့လဲ ကိုကို့ကို​ပြောပါအုံး"

​​ပြောလိုက်​တော့ ​ယောင်းက သူ၀တ်ထားတဲ့ ၀တ်ရုံ​လေး​တွေကို အသား​ပေါ်​အောင်ချွတ်ပြသည်....​ဂျောင်ဂုလဲ မီးခွက်ထဲ ​ရေနံ​လေးထည့်ကာ ထွန်းညှိ​တော့ ဝါကျင့်ကျင့်မီး​ရောင်​လေးက တစ်ခန်း​လေးကိုပျံ့နှံ့သွားပြီး ဆံပင်အရှည်​လေးနဲ့က​လေးငယ်ရဲ့ အသားအရည်​လေး​တွေကလဲ ဝါ​​ဖျော့​ဖျော့.....ပုခုံး​လေး​ပေါ်က ၀တ်ရုံကို ​လျောချကာ သူ့ကိုလာပြ​နေ​သော က​လေးငယ်က ဖွက်ထားချင်သည်အထိ အလွန်ချစ်ဖို့​ကောင်းလွန်းသည်။

"တိုတိုဒီမှာ"

​သေချာကြည့်မှ အကွက်​လေး​တွေဖြစ်​နေတာ တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါးပင်.....

"​ယောင်း ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ခန္ဓာကိုယ်​လေးကို ဖွဖွ​လေးကိုင်တွယ်​တော့ မျက်၀န်း​လေး​​တွေမှာ အရည်ကြည်တို့​​ဝေ့သီနေလို့......

"တိုတို ​ယောင်း တွား​ဒွေယားဒယ်"

ချက်ချင်းဆိုသလို တံခါးကိုထပိတ်လိုက်ပြီး ​ယောင်းကို​ပေါင်​ပေါ်တင်ကာ......

"ကဲ စားလို့ရပါပြီဗျ"

​၀တ်ရုံကြိုးကို ​ပြေရုံလေး​ဖြေချကာ လည်ပင်းသားတို့ကိုအရှင်း​တွေ့ရ​အောင် ​ခေါင်း​လေး​စောင်း​ပေး​တော့...အစွယ်ပိစိ​လေး​တွေနဲ့ ​ယောင်းကရယ်ပြသည်...

အရမ်းလှတယ် သူ့အပြုံး​လေး​တွေက.....

"​ယောင်းတိုက်ပြီ​နော်"

"အင်း"

ထိုအခါ လည်ပင်းသားတို့​ပေါ်​ရောက်လာတဲ့ နှုတ်ခမ်းစိုစို​လေး အစွယ်​လေး​တွေကိုအသားထဲ ထိုးစိုက်​တော့ ဆစ်ခနဲသာဖြစ်သွားပြီး နာကျင်မှုမရှိ.....က​လေးငယ် သူ့ဆီကဘယ်​လောက်ဘဲ​သွေးစုပ်​နေပါ​စေ သူနဲနဲ​လေး​တောင်အားမ​လျော့ ချက်ချင်းဆိုသလို အနီကွက်​တို့သည် ​ပျောက်သွားသည်။ ခါး​လေးကို ဖက်မိ​တော့ပြွတ်ခနဲထွက်လာ​သော အမြှီးဖြူဖြူ​လေး......​ဂျောင်ဂု ထိုအမြီး​လေးကို ကိုင်မိ​တော့ က​လေးငယ်ကဘာမှမ​ပြော ထို့ကြောင့် အ​မွှေးပွပွနုနု​လေး​တွေကို ကိုင်ပြီးပွတ်သတ်မိ​တော့ ​သွေးစုတ်လို့၀သွားတဲ့က​လေးငယ်က တစ်ခစ်ခစ်နဲ့ရီသည်.....။

"တိုတို​ယောင်းရဲ့ အမြှီး​ရေးတို ကြိုက်ရားဟင်"

"အင်း ​နွေးပြီး အိအိလေး"

"တိုတိုကြိုက်ရင် တစ်သက်ရုံး မ​ပျောက်​အောင်ရုပ်ထားမယ်"

"တစ်သက်လုံး ဒီတိုင်းထားရင် ​ယောင်းကိုလူ​တွေကဒုက္ခ​ပေးမှာ​ပေါ့"

"အဲ့ရိုရား တိုတိုကြိုက်ဒယ်ဆို"

"ကိုကိုနဲ့ ၂​ယောက်ထဲ​တွေ့မှ ထုတ်ပြ​နော် ခု​တော့သိမ်း​တော့"

ထိုအခါ မျက်နှာငယ်​လေးနဲ့ မျက်လွှာ​လေး​အောက်ချထားတဲ့ က​လေးငယ်က မီး​ရောင်​ဖျော့​ဖျော့ကြားထဲက​နေကို နားရွက်​လေး​တွေရဲပ​လောင်းခက်လို့.....

"မသိမ်းတတ်ဘူးလား"

"အင်း"

အမြှီးထုတ်တတ်ပြီး မသိမ်းတတ်တဲ့က​လေးငယ်ကို ပထမဆုံး​တွေ့တုန်းကလို လုပ်ရင် ​ပျောက်ကွယ်သွားမည်ထင်ကာ ​မျက်နှာကို ​ယောင်းငယ်နားတိုးကပ်လိုက်​တော့ ချက်ချင်းသူ့ကိုလှည့်ကြည့်လာတဲ့က​လေးငယ်.....

ရုတ်တရက်ဆန်စွာ အချိန်​တွေရပ်တန့်သွားသလို ထိကပ်သွား​သော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ.....အမြှီး​လေးကချက်ချင်း​ပျောက်သွားကာ က​လေးငယ်ကလဲ သူ့ပါးစပ်​လေးကို လက်​လေးနှစ်ဖက်ထပ်ရင်း အုပ်ကိုင်လိုက်သည်.......ထိုအချိန် မြင်လိုက်ရပါတယ် ​ယောင်းငယ်အနား ပန်း​ရောင်​လေညှင်း​လေး​တွေဖြတ်သွားမှန်း.....

*ဝုန်း*

"ထယ်ထယ်"

♡

♡

♡               More Than Love

♡

♡

​ဆောင်းဟွာ ကွပ်ပျစ်​ပေါ်ထိုင်​နေစဥ် အိမ်ထဲကထပ်ထွက်လာတဲ့ လူတစ်ဦး......ဟို​နေ့ကသူမတို့ကိုမနှုတ်ဆက်တဲ့လူဖြစ်မည်......။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကအမျိုးသမီးက ညဘက်ကြီး​ရောက်လာရတာလဲ"

"သားငယ်က ​ဂျောင်တုဆိုတဲ့ က​လေးကို​တွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့ပါ"

"​နောက်ဆိုမလာပါနဲ့ ညဘက်ကြီးကိုအမျိုးသမီးနဲ့က​လေးငယ်အပြင်ထွက်တာ အလွန်အန္တာရာယ်များပါတယ်"

"ခုလိုစိုးရိမ်​ပေးလို့ ​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ပြီး​တော့ အမျိုးသမီးရဲ့က​လေးကိုလဲ ကျွန်တာ့အိမ်​တော်ကက​လေး​တွေနဲ့ ပတ်သက်တာကိုမကြိုက်ပါဘူး"

လွန်စွာပြတ်သား​သော လူကိုကြည့်မရတာ​တော့အမှန်..

ဘယ့်နှယ် က​လေးအ​ပေါ်ပါ အမြင်မကြည်နဲ့ ဒါလားစံအိမ်ရဲ့ လူကြီးလူ​ကောင်......

"ဦးရီ​တော်"

အ​နောက်မှထပ်ထွက်လာ​သော က​လေး​​သေး​သေး​လေး ဆံပင်​လေး​တွေကပွ​ယောင်း​နေပြီး မျက်စိ​လေးကိုလက်​လေးနဲ့ ပွတ်ဆွဲကာ သူတို့ထိုင်တဲ့ ကွပ်ပျစ်ဆီ​​လျှောက်လာပြီး.....

"ဂျီဂျီ အိပ်မ​ပျော်လို့လား"

"မီး​​ဒွေပွင့်တားရို့​ရေ ထွက်ချည့်ဒါ"

"အင်း ခုပြန်အိပ်​တော့​နော် အိပ်​ရေးမ၀ဖြစ်မယ်"

ထိုခါ မျက်လုံးပြူးကာ ​ရှေ့ကအမျိုးသမီးကို ​သေချာကြည့်ပြီး သူတစ်ခုခုကိုအ​သေချာစဥ်းစား​နေပုံ....

"အာ ထယ့်ထယ့်​မေ​မေရား"

အမျိုးသမီးက ​ခေါင်းငြိမ့်ပြ​တော့ အလွန်​ပျော်စွာ အိမ်ထဲပတ်ရှာ​တော့သည်....။ဟီး​နောက်ဆုံး​တော့ သူ့အကိုအခန်းထဲမှာဖြစ်မယ် အကို​တော်အခန်းလဲ မီးလင်း​နေတာဆို​တော့.....

*ဝုန်း*

​တွေ့ပါပြီ ထယ်ထယ့်ကို......သူ့အကို​တော် ​ရှေ့မှာထိုင်​နေတာ

"ထယ်ထယ်"

"ဂျီဂျီ"

၁၀နှစ်​လောက်ကွဲကွာပြီးမှ ပြန်​တွေ့ရတဲ့ သူ​တွေလို လုပ်​နေကြတာ ဖက်ပြီး​တော့ကို နှုတ်ဆက်​နေကြတာများ ခုဏကအ​ကြောင်းကိုပါ​မေ့သွားသည့်ပုံ.....

"ထယ်ထယ် နာ့တိုဘာရို့ လာမနှိုးဒါရဲ"

"ထယ်ထယ် ​မေ့တွားရို့"

"ဟွန့် ​​ထော်ဘူး တွား"

♡

♡

♡        More  Than  Love

♡

♡

ပထမဆုံးအထိအ​တွေ့ ပထမဆုံးအနမ်း ပထမဆုံးရင်ခုန်ခြင်းတို့သည်  ငယ်ရွယ်သည့်အချိန်မှ အစပြုခဲ့သည်။

TBC

#More Than Love

#Yung(김영챌)

​နှောင်ကြိုးမှာ မချိုခဲ့သမျှ More Than Loveမှာ ငယ်ငယ်ထဲက အချို​တွေသကြား​တွေမလိုင်ခဲ​တွေ​ကျွေး​နေတာ ☺

ဒီ​နေ့Exam ပြီးပြီးချင်း​ရေးတင်တာမို့ Vote 25ထိရရင် ​နောက်partဆက်တင်​ပေးပါ့မယ် ဟီးးး 25​အောင်မှတ်ရ​အောင်​ဖြေထားတာမို့ ယတြာအ​နေနဲ့🤣🤣

More Than love​လေးကိုဖတ်​ပေးကြတဲ့ စာဖတ်သူတို့ကို ချစ်ခင်​လေးစားလျက်​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်🙆🏻‍♀️💜💜💜💜💜💜💜

[Zawgyi]

နံနက္​ေစာ​ေစာ ညီလာခံ က်င္းပၿပီး ထြက္လာ​ေသာ ဟန္းဂုႏိုင္ငံႀကီး၏ ​ေရ​​ေျမ့သခင္မင္းႀကီးသည္ လြန္စြာမွက်က္သ​ေရ႐ွိလွပင္မဲ့ တိုင္းသူျပည္သား​ေတြအတြက္​ေတာ့ မင္းဆိုးတစ္ပါးပင္......တိုင္းသူျပည္သား​ေတြအ​ေပၚ ငဲ့ညႇာျခင္းမ႐ွိသလို အျမတ္ႀကီးထုပ္ကာ​ ေသြး​ေအးရက္စက္​ေသာ မင္းတစ္ပါးပင္......ညီလာခဲအ​ေဆာင္မွ အနီ​နဲ႔အမဲ​ေရာင္စပ္ထား​ေသာ နဂါး၀တ္႐ုံကို ၀တ္ဆင္ထား​ေသာ မင္းႀကီးသည္ လြန္စြာမွ​ေခ်ာ​ေမာၿပီး အ​ေဆာင္အ​ေယာင္တို႔ျဖင့္ ပနံသင့္လြန္းပါသည္။မင္းႀကီးဟန္အြန္းဂ်ာနား​ အလ်င္အျမန္ေျပးလာ​ေသာ မႉးမတ္သည္ လြန္စြာထိတ္လန္႔​ေနဟန္.....အျပစ္မ႐ွိရင္​ေတာင္ မ်က္စိစကာ​ေမႊးစူးလွ်င္ ​​ေသြးစုတ္ဖုတ္​ေကာင္ခ်င္း​ေတာင္ ​ေသြးစုတ္တာမဟုတ္ပါလား.......

"​ေမာင္မင္း ဘာကိစၥ႐ွိလို႔တုန္း"

​ေလသံ​ေအး​ေအး​ေလးျဖင့္ ​ေျပာ​ေသာမင္းႀကီးကို ဒီကိစၥသာ​ေျပာလွ်င္ သူခ်က္ခ်င္းအသက္​ေပ်ာက္​ေလာက္သည္ကို မႉးမတ္မွာႀကိဳသိ​​ေနသညိ။

"မင္းႀကီး မိ....မိဖုရား​ေခါင္ႀကီးနဲ႔ ​ေဆာ့ဂ်င္မင္းသား နန္းျပင္ထြက္သြားပါတယ္"

"ဘာ!.....​ေမာင္မင္းတို႔မတားလိုက္ဘူးလား"

"ကြၽန္​ေတာ္မ်ိဳးတို႔ တားပါ​ေသးတယ္ ဒါပင္မဲ့ မိဖုရားနဲ႔အ​ေစခံ​ေတြက ကြၽန္​ေတာ္မ်ိဳးမတို႔ကိုတိုက္ခိုက္ၿပီးထြက္သြားတာပါ"

"၀န္ဟီး ခုခ်က္ခ်င္းသြား႐ွာၿပီး ​ဘယ္သြားတယ္ဆိုတာအ​ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့"

၀န္ဟီးဆိုသူ မင္းႀကီးရဲ႕ကိုယ္ရံ​ေတာ္မွာ ​ေခါင္းတစ္ခ်က္ၿငိမ့္ကာ နန္း​ေတာ္ဂိတ္ကိုခုန္ပ်ံ႕​ေက်ာ္လႊားကာသြား​ေနတာ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္း ​ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္....သူတို႔​ေသြးစုတ္ဖုတ္​ေကာင္တို႔သည္ အ​ေျပးလြန္စြာမွျမန္​ေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္.....။မင္းႀကီးလည္း သူ႕သားငယ္အ​ေဆာင္ကိုလာခဲ့သည္....ဒီက​ေလးကဒီခ်ိန္မထ​တတ္​ေသး​ အၿမဲမိဖုရားကႏိႈးေနၾက ယ​ေန႔မိဖုရားကအျပင္ထြက္သြားတယ္ဆို​ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ႏိႈးရန္ သားငယ္​ေလးနန္း​ေဆာင္ထဲ၀င္​ေတာ့ အ​ေစခံ​ေတြက ျပာျပာသလဲ ​ေ႐ွ႕ထြက္လာၿပီး ဦးၫြန္႔​ေနၾကသည့္အျပင္ မ်က္ႏွာ​ေတြပါပ်က္​ေနၾကသည္......။

"သား​ေတာ္ထယ္​ေလး ႏိုးၿပီလား"

သား​ေတာ္ရဲ႕အထိန္း​ေတာ္ႀကီးက ​ေၾကာက္႐ြံ႕စြာ လက္​ေတြတုန္ၿပီး အာ​ေဆးမိ​ေနသလို စကားတစ္လုံးမွထြက္မလာ၍ စိတ္မ႐ွည္စြာ နန္း​ေဆာင္ထဲသို႔အျမန္၀င္ကာ လိုက္႐ွာ​ေတာ့မ​ေတြ႕  အ​ေဆာင္တစ္ခုလုံး ပတ္႐ွာတဲ့အထိမ​ေတြ႕တာ​ေၾကာင့္ ​ေဒါသတို႔ငယ္ထိပ္​ေရာက္ရ​ေတာ့သည္.....။သားငယ္က အ​​ေစခံ​ေတြမပါဘဲ ဘယ္မွသြားသူမဟုတ္သလို နန္း​ေဆာင္ထဲက​ေနအျခားနန္း​ေဆာင္သြားလည္ပတ္ရင္​ေတာင္ ခမည္း​ေတာ္ကို​​ေလွ်ာက္တင္ခိုင္း​ေသးတတ္တာ ခု​ေတာ့သားငယ္ကမ႐ွိ အ​ေစခံ​ေတြလဲတစ္​ေယာက္မွသိမည့္ပုံမ​ေပၚတာ​ေၾကာင့္

"အကုန္ ဒူး​ေထာက္ေနစမ္း!!!!"

အ​ေစခံ​ေတြအကုန္ တုန္လႈပ္စြာ ဒူး​ေထာက္​ေနၾကရသည္....ဒါသူတို႔ျမင္​ေတြ႕ခဲ့ဘူးတဲ့ မင္းႀကီးရဲ႕ အသက္သာဆုံး အျပစ္​ေပးျခင္းမဟုတ္ပါလား .......မင္းႀကီးမွာ ကန္​ေရျပင္နားက ခုံမွာထိုင္ကာ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းကို ​ေသာက္သုံးကာ မ်က္ႏွာ​ေတာ္မွာ ခက္ထန္​ေန​ေလသည္.....။

မင္းႀကီးေ႐ွ႕သို႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မိုး​ေပၚကျပဳတ္က်လာ​ေသာ အရိပ္တစ္ခု.....သူ႕ရဲ႕ကိုယ္ရံ​ေတာ္ ၀န္ဟီးပင္

မင္းႀကီးရဲ႕ နားအနားကပ္ကာ စကားဆို​ေတာ့ ႐ွည္တန္း​ေသာမ်က္ခုံးတို႔မွာ ထိလုမတတ္က်ံဳ႕ထားကာ စိတ္အလိုမက်ျဖင့္ လက္ထဲက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းခြက္ကို အားပါပါဆုပ္​ေျခလိုက္သည္.......ထို႔​ေနာက္ မင္းသားငယ္နန္း​ေဆာင္ထဲလာရာလမ္းမွ အသံပိစိ​ေလးရဲ႕ သီခ်င္းသီၾကဴးသံ​ေလးကို ၾကား​ေနရသည္.....။

"ငါး​​ေရး ထစ္​ေတာင္ဖမ္းမိရယ္ ဘာျဖစ္႐ို႕ လႊတ္လိုက္-

ခမည္း​ေတာ္"

ကန္​ေရျပင္နားထိုင္​ေန​ေသာ မင္းႀကီးကိုျမင္​ေတာ့ မိဖုရားမွာ တုန္လႈပ္ကာလန္႔ျဖန္႔သြားသည္....ဘယ္သူမွမသိ​ေအာင္ ျမန္ျမန္ထြက္လာၿပီးျပန္လာပါတယ္ဆိုမွ တိုးျဖစ္​ေအာင္တိုး​ေသးသည္။သားငယ္​ေလးက သူ႕လက္ပိစိ​ေလး​ေတြကို ျဖန္႔တန္းကာ ခမည္း​ေတာ္​ေပၚ ကုပ္တြယ္​တက္ေသာ္လဲ ထယ္ထယ္​ေလးကိုမင္းႀကီးကအဖတ္မလုပ္.......

"ခမည္း​ေတာ္ တားတားတိုခ်ီ"

မင္းႀကီးကမခ်ီဘဲ မတ္တပ္ရပ္ကာ မိဖုရားနား​ေလွ်ာက္လာကာ......

"သားငယ္အျပင္ထြက္တာ မိဖုရားမွာအျပစ္႐ွိတယ္ဆိုတာ သိလား"

"....."

"​ေနာက္တစ္ခါ သားငယ္အျပင္ထြက္ရင္ မင္းကိုဘဲအျပစ္​ေပးရလိမ့္မယ္"

​မိဖုရားမ်က္ႏွာကို ​ေစ့​​ေစ့ၾကည္ကာ​ေျပာသြားၿပီး ​ေဘးမွ​ေဆာ့ဂ်င္ကိုပါ မ်က္လုံးစိမ္းတို႔ျဖင့္ ၾကည့္သြားသည္.....။

"အီးဟီး မယ္မယ္ ခမည္း​ေတာ္ကတားတားကို မခ်စ္​ေထာ့ပူးထင္ထယ္"

​ေျမျပင္​ေပၚ  ထိုင္ခ်ကာ လက္​ေလး​ေတြမ်က္ႏွာ​ေပၚတင္ကာ ငိုယို​ေန​ေသာ သားငယ္ကိုၾကည့္၍ သူမသက္ျပင္းတို႔အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်မိသည္......သားငယ္ကို လူ႕​ေလာကက လူ​ေတြနဲ႔မပတ္သက္ရန္သာ ​ေသခ်ာထိန္းခ်ဳပ္ရ​ေတာ့မည္.....​ေနာက္မို႔ဆို မင္းႀကီးက ဒီတိုင္းထားမည္မဟုတ္​ေပ.....

"အထိန္း​ေတာ္"

"ဟုတ္ကဲ့ မိဖုရားႀကီး"

"သားငယ္အ​ေဆာင္ကို ရဲမတ္​ေတြ​ေခၚၿပီးၾကည့္ခိုင္းထား သားငယ္ကိုမ်က္စိ​ေအာက္က​ေနလုံး၀ အ​ေပ်ာက္မခံနဲ႔"

ထယ္​ေယာင္းငယ္ရဲ႕  အထိန္း​ေတာ္မွာ သူမကိုအ႐ိုအ​ေသျပဳကာ ရဲမတ္တို႔ကို ​ေခၚ​ေဆာင္ရန္ ထြက္သြား​ေလသည္။

"အျခားအ​ေစခံ​​ေတြ အကုန္လုံးလဲ  မင္းသား​ေလးကို အျပင္မထြက္​ေစနဲ႔....​ေအး အျပင္​ထြက္တယ္ၾကားတာနဲ႔ မင္းတို႔အသက္ကို မင္းႀကီးက လက္​ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္တီးလိုက္႐ုံဘဲ"

"ဟင့္ မယ္မယ္ တားတားတို အျပင္​ေပးတြက္ပါ​ေနာ္ တိုတိုနဲ႔​​ေတြ႕ရအူးမယ္.....ဂ်ီဂ်ီနဲ႔ရဲ ​ေတြ႕ရအူးမယ္"

"​ေတာ္ ဒီအ​ေဆာင္က​ေန​ အျပင္ထြက္ဖို႔ေတာင္မစဥ္းစားနဲ႔"

"အီးးးး မယ္မယ္​ေတာ ခမည္း​ေတာ္​ေတာ အဂ်င့္​ေတာင္းပူးးးး အတို​ေတာ္ အတို​ေတာ္"

ခုမွ အတို​ေတာ္ကိုသတိရပုံ.....

"ထယ္ထယ့္တို အျပင္တြက္ခြင့္​ေပးပါ​ေရာ္"

"မ​ေပးဘူး ထယ္ လူ​ေတြကအႏၲရာယ္မ်ားတယ္"

"မတုတ္ဘူး အတို​ေတာ္ရဲအဂ်င့္​ေတာင္းဘူး"

ဗိုက္ကိုလက္သီးစုပ္​ေလးနဲ႔ထိုးၿပီး ​ေအာ္ငို​ေန​ေသာ က​ေလးငယ္ကို မသနားပါ.....အက်င့္လုပ္ထားလွ်င္ ​ေနာက္ပိုဆိုးလာလိမ့္မည္.....အလိုလိုက္လြန္း၍ အရမ္းဆိုး​ေန​ေသာ က​ေလးငယ္ကို ဒီတစ္ခါ​ေတာ့ အလိုမလိုက္ႏိုင္ပါ.......​ျပသာနာတို႔အဆုံးတြင္ မယ္​ေတာ္သာ အျပစ္ခံယူရမည့္သူျဖစ္​ေသာ​ေၾကာင့္ မယ္​ေတာ့ကို​​ေကာ ထယ္ထယ္​ေလးက္ုပါ ကာကြယ္​ေပးရမည္.....။

♡

♡

♡              More Than Love

♡

♡

"အီးးးး အဟင့္ ​ေထာ္ဘူး တစ္​ေရာက္မွ၀င္မရာနဲ႔"

ခုခ်ိန္မွာ​ေတာ့ မင္းသားငယ္​ေလး စိတ္အႀကီးႀကီး​ေကာက္​ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ထမင္းလဲမစားသလို အခန္းထဲလဲတစ္​ေယာက္မွမ၀င္ခိုင္းျဖင့္ အခန္းထဲ​ေအာင္းကာ ငိုေနသည္မွာ ႏွစ္ရက္ပင္႐ွိၿပီ.....

"ဖြင့္လိုက္"

မိဖုရားႀကီး၏ အမိန္႔​ေၾကာင့္ အထဲမွဂ်က္ခ်ထား​လဲ အျပင္က​ေန တံခါးကို​ေစာင့္ဖြင့္လိုက္ရသည္.....။

"သားငယ္ ထပါအုံး"

"​ေထာ္ဘူး မယ္မယ့္ကို"

"တစ္ခုခုစားမွ​ေပါ့ က​ေလး​ေလးရဲ႕ ​​ေနမ​ေကာင္းျဖစ္မယ္​ေလ မယ္မယ့္ရဲ႕ပူတူးေလးရဲ႕"

​ေစာင္ႀကီးကို​ေခါင္းၿမီးျခဳံကာ ငိုယို​ေန​ေသာ သားငယ္​ေၾကာင့္ ​ေဆာင္းဟြားလဲ စိတ္မ​ေကာင္းပါ သူ႕သားငယ္က အ​ေဖာ္သိပ္မက္တာမဟုတ္ပါလား.....ဘယ္လို​ေျပာ​ေျပာ ​ေစာင္ထဲမွထြက္မလာသျဖင့္ ​ေစာင္ကိုမနဲဆြဲကာ က​ေလး​ေလးကို ရင္ခြင္ထဲထည့္လိုက္​ေတာ့  ​ေအာ္ငိုသည္.....ထိုခ်ိန္​ေတြ႕လိုက္ရတာက က​ေလးငယ္ခႏၶာကိုယ္က အနီစပ္​ေရာင္အကြက္မ်ား.....အလြန္ထိတ္လန္႔စြာ.....

"အထိန္း​ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းသမား​ေတာ္ကို အ​ေခၚလႊတ္​ေပး"

အထိန္း​ေတာ္ႀကီးကျပာျပာသလဲ ထြက္သြား​သည္။ သားငယ္ရဲ႕အက်ီ၀တ္႐ုံကို ခြၽတ္လိုက္​ေတာ့ ​တစ္ကိုယ္လုံးလဲထိုနည္းလည္း​ေကာင္း ေတြ႕လိုက္ရသည္......။သားငယ္ကို သြားစိ​ေစခိုင္း​ေတာ့ သြားစြယ္​ေလး​ေတြက႐ွည္ထြက္​ေနသည္။

သမား​ေတာ္​ေရာက္လာ​ေတာ့ သားငယ္ကိုစမ္းသပ္​ေစသည္။

"သားငယ္ကဘာျဖစ္တာလဲ"

"ဒါကကြၽန္​ေတာ္မ်ိဳးတို႔ ​ေဆးပညာ​ေလာကမွာ မ႐ွိဘူးတဲ့ ​ေသြးသားဆိုင္ရာ​ေရာဂါတစ္မ်ိဳးပါ ​ေပ်ာက္ကင္း​ေအာင္လုပ္ဖို႔လဲ ​ေဆးမ႐ွိ​ေသးပါဘူး"

"ဘာ​ေျပာတယ္ အနာ႐ွိရင္ ​ေဆး႐ွိရမွာ​ေပါ့ အထိန္း​ေတာ္ခုခ်က္ခ်င္း အ​ေတာ္ဆုံးသမား​ေတာ္​ေတြကို​ေခၚလာခဲ့"

"မိဖုရားႀကီး နန္းတြင္းသမား​ေတာ္က ဟန္းဂုရဲ႕အ​ေတာ္ဆုံးသမာ​ေတာ္ပါ"

မိဖုရားသည္ အနဲငယ္​ေဒါသထြက္ကာ သားငယ္အ​ေပၚစိတ္ပူ​ေနရသည္....။

"မယ္မယ္ တိုတိုဆီသြားခ်င္ဒယ္"

"ဒီ​ေလာက္ ​ေနမ​ေကာင္းျဖစ္​ေနတာ သားကအျပင္သြားဖို႔​ေတြး​ေနတာလား"

"အီး....မယ္မယ္ တိုတို႔တို​ေတြ႕ခ်င္ဒယ္႐ို႕"

"မရဘူး"

"တိုတိုက အစြမ္း​ေဒြမ်ားခ်ီး႐ွိဒယ္ တားတား​ေရာဂါကိုလဲ တု​ေပးႏိုင္ဒယ္႐ို႕"

"အထိန္း​ေတာ္ သမား​ေတာ္ကို​ျပန္ပို႔​ေပးလိုက္​ေတာ့"

​ေဆာင္းဟြာတစ္​ေယာက္ သားငယ္စကားကိုဘဲယုံရမလား မင္းႀကီးကိုဘဲ​ေျပာျပရမလား စိတ္ညစ္​ေန​ေတာ့သည္.....နန္း​ေတာ္ထဲ လူသားတို႔ကို ၀င္​ေရာက္ခြင့္မ႐ွိဟုလဲ စည္းကမ္း႐ွိတာ​ေၾကာင့္ သားငယ္​ေျပာ​ေသာ ​ေကာင္​ေလးကိုလဲ​ေခၚလို႔မရ.....နန္းတြင္းမွလဲ သားငယ္ကို​ေခၚထုတ္သြားလို႔မျဖစ္....မင္းႀကီးကအျပစ္​ေပးတဲ့​ေနရာမွာရက္စက္လြန္းသည္ မဟုတ္ပါလား......

"မယ္မယ္ တိုတို႔ဆီ ပို႔​ေပးပါ​ေနာ္"

"အင္းအင္း ပို႔​ေပးမယ္ ခုတိတ္​ေတာ့"

အငိုသန္တဲ့သားငယ္​ေၾကာင့္ ခိုးထြက္ၿပီးပို႔​ေပးရန္သာ ဆုံးျဖတ္လိုက္​ေတာ့သည္......သားငယ္စကားကိုဘဲ ယုံၾကည္စြာ တစ္ခါ​ေတာ့မ်က္စိမွိတ္စြာ သားငယ္ရဲ႕​ေဝဒနာကို ​ေပ်ာက္ကင္း​ေစခ်င္သည္.....။

🌙✨

​​ေအးခ်မ္းလွ​ေသာ ညအခ်ိန္တြင္ ​ေဆာင္းဟြာသည္ နန္းတြင္းတစ္ခုလုံးကို အိပ္​ေငြ႕ခ်လိုက္သည္.....။ဒါသူတို႔၀ံပု​ေလြ​ေတြတတ္​ေျမႇာက္တဲ့ အတတ္ပညာ​ေတြထဲက ဘယ္သူမွမသိတဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုပင္.....အကုန္လုံးကို အိပ္​ေမြ႕ခ်ကာ အျပင္ဘက္မွာ​ေအး​ေသာ​ေၾကာင့္ သားငယ္ကို​၀တ္႐ုံထူထူ​ေလး၀တ္ဆင္​ေစကာ ခ်ီ၍ ထြက္လာခဲ့သည္.....။အခ်ိန္က အရမ္းညဥ့္နက္​ေနခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္  ၿမိဳ႕​ေတာ္၏လမ္း​တစ္​ေလွ်ာက္သည္ တိတ္ဆိတ္ကာ ​ေမွာင္မဲ​ေနသည္....။သားငယ္က သူမလည္ပင္းကိုဖက္တြယ္ကာ.....

"​မယ္မယ္ ​ဟို​ေန႔ကနဲ႔ရဲမတူ​ေထာ့ပူး​​ေရာ္"

"႐ွဴး တိုးတိုး​ေလး​ေျပာ အကုန္အိပ္​ေနၿပီ​ေနာ္"

"ဟုတ္"

လက္​ေသး​ေသး​ေလး​ေတြနဲ႔ သူ႕ပါးစပ္သူပိတ္ကာ မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္း​ေလး​ေတြျဖင့္ သူမကိုၾကည့္​ေန​​ေသာ က​ေလးငယ္သည္ လြန္စြာမွ ခ်စ္စရာ​ေကာင္းလွသည္။

ဟိုတစ္​ေန႔က ​ေရာက္လာခဲ့​ေသာ အိမ္သို႔​ေရာက္​ေတာ့ တံခါး၀ႀကီးကိုပိတ္ထားၿပီး အကုန္တိတ္ဆိတ္စြာ ​အ​ေမွာင္အတိျဖစ္​ေနသည္.....။သူမတံခါးကို ​ေခါက္​လိုက္​ေတာ့ တုံ႔ျပန္သံမၾကား ​ေနာက္တစ္​ေခါက္ထပ္​ေခါက္​ေတာ့လဲ တစ္​ေယာက္မွထြက္မလာ....၃ ၄ ခါ​ေခါက္လိုက္မွ အခန္းတစ္ခုမွ ဝါက်င့္က်င့္ဖ​ေယာင္းတိုင္မီး​အလင္း​ေရာင္​ေလး ​ေတာက္လာၿပီး အျပင္သို႔ထြက္လာသည္.....။ထိုလူႀကီးကတံခါးလာဖြင့္​ေတာ့ သူမတို႔သားအမိကိုၾကည့္ၿပီး

"ဘာကိစၥ႐ွိလို႔လဲ"

"တိုတို​​ေဂ်ာင္တုခ်ိရား"

"ဟမ္ဘယ္သူ"

"​ေဂ်ာင္တုဆိုတဲ့ က​ေလး႐ွိလားလို႔​ေမးတာပါ"

"သခင္​ေလး​ေဂ်ာင္ဂုလား သခင္​ေလးကအိပ္​ေနပါၿပီ ​ေျပာစရာ႐ွိရင္ မနက္မွျပန္လာၾကပါ"

"ကြၽန္မတို႔က မနက္ျပန္လာလို႔မရဘူး႐ွင့္ ခုႏိုး​ေပးလို႔ရမလား"

"​လူမႈ​ေရးနားလည္သင့္တယ္မဟုတ္လား ခုကလူအိပ္ခ်ိန္​ေလ သခင္​ေလး နား​ေနတဲ့အခ်ိန္ လာႏိႈးတာမႀကိဳက္ဘူး"

ထိုအခါလက္ထဲကသားငယ္က ​​ေကာ့လန္ထိုးကာ ​ေအာက္ဆင္းၿပီး သူ႕ကိုကိုအခန္းဆီတန္း​ေအာင္​ေျပး​ေတာ့ အိမ္​ေစာင့္တဲ့လူႀကီးက အ​ေနာက္ကလိုက္ၿပီး​ေခၚရသည္....။

​ေဆာင္းဟြာလဲ ျခံထဲ၀င္လာကာ ကြပ္ပ်စ္​ေပၚထိုင္လိုက္သည္....။

*ဝုန္း*

"တိုတို"

​ေဂ်ာင္ဂု အိပ္​ေနရင္းမွ တံခါးဆြဲဖြင့္သံ​ေၾကာင့္ ​ေဒါသထြက္ကာ ဒီဘက္လွည့္ၾကည့္​ေတာ့ ရင္ခြင္ထဲ​ေျပး၀င္လာတဲ့​ေယာင္းငယ္.....တံခါး​ေပါက္မွာလဲ ျခံ​ေစာင့္ဦး​ေလးႀကီးက ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္​ေနသည္...။

သူလက္ျဖင့္သြားဟု​ေျပာလိုက္​ေတာ့မွ ထြက္သြားသည္။

"ဟင့္ တိုတို"

​ေယာင္းငယ္က သူ႕အက်င့္အတိုင္း ​ေဂ်ာင္ဂု​ေပၚခြကာ သူ႕လည္ပင္းသို႔ႏွာ​ေခါင္း​ေလးပို႔ၿပီး တစ္႐ႈံ႕႐ႈံးျဖင့္နမ္းသည္။

"​ေယာင္း ညဘက္ႀကီးဘယ္လိုလုပ္​ေရာက္လာတာလဲ"

"မယ္မယ္နဲ႔ရာဒါ"

"ကိုကို႔ကိုလြမ္းလို႔လား"

"တိုတို ​ေယာင္း​ေန​ေတာင္ပူး"

က​ေလးငယ္ရဲ႕ ​ေနမ​ေကာင္းဘူးဆိုတဲ့စကား​ေၾကာင့္ ဆံပင္​ေလး​ေတြအုပ္မိုးထားတဲ့ ႏွာဖူးျပင္​ေလးကို စမ္းၾကည့္​ေတာ့ အပူ​ေငြ႕​​ေႏြးေႏြး​ေလးရသည္။

"​ေယာင္း​ေလးက ​ေနမ​ေကာင္းလို႔ ကိုကို႔ကို​ေတြ႕ခ်င္တယ္​ေပါ့"

"​ေယာင္း တိုတို႔လည္ပင္​ေရးစား႐ို႕ရမရားဟင္ ​ေယာင္း​​​ေရာတာတို တိုတိုဘဲ တု​ေပး႐ို႕ရဒါ​"

အ​ေမွာင္ထု​ေတြၾကားက ျမင္​ေနရတဲ့က​ေလးငယ္ရဲ႕  မ်က္၀န္းတို႔သည္ အနီတစ္လွည့္ အျပာတစ္လွည့္ျဖင့္ လြန္စြာ​ေတာက္ပ​ေနသည္.....။

"ကဲ ဘာ​ေရာဂါျဖစ္လို႔လဲ ကိုကို႔ကို​ေျပာပါအုံး"

​​ေျပာလိုက္​ေတာ့ ​ေယာင္းက သူ၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္႐ုံ​ေလး​ေတြကို အသား​ေပၚ​ေအာင္ခြၽတ္ျပသည္....​ေဂ်ာင္ဂုလဲ မီးခြက္ထဲ ​ေရနံ​ေလးထည့္ကာ ထြန္းညႇိ​ေတာ့ ဝါက်င့္က်င့္မီး​ေရာင္​ေလးက တစ္ခန္း​ေလးကိုပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီး ဆံပင္အ႐ွည္​ေလးနဲ႔က​ေလးငယ္ရဲ႕ အသားအရည္​ေလး​ေတြကလဲ ဝါ​​ေဖ်ာ့​ေဖ်ာ့.....ပုခုံး​ေလး​ေပၚက ၀တ္႐ုံကို ​ေလ်ာခ်ကာ သူ႕ကိုလာျပ​ေန​ေသာ က​ေလးငယ္က ဖြက္ထားခ်င္သည္အထိ အလြန္ခ်စ္ဖို႔​ေကာင္းလြန္းသည္။

"တိုတိုဒီမွာ"

​ေသခ်ာၾကည့္မွ အကြက္​ေလး​ေတြျဖစ္​ေနတာ တစ္ကိုယ္လုံးနီးပါးပင္.....

"​ေယာင္း ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ"

ခႏၶာကိုယ္​ေလးကို ဖြဖြ​ေလးကိုင္တြယ္​ေတာ့ မ်က္၀န္း​ေလး​​ေတြမွာ အရည္ၾကည္တို႔​​ေဝ့သီေနလို႔......

"တိုတို ​ေယာင္း တြား​ေဒြယားဒယ္"

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို တံခါးကိုထပိတ္လိုက္ၿပီး ​ေယာင္းကို​ေပါင္​ေပၚတင္ကာ......

"ကဲ စားလို႔ရပါၿပီဗ်"

​၀တ္႐ုံႀကိဳးကို ​ေျပ႐ုံေလး​ေျဖခ်ကာ လည္ပင္းသားတို႔ကိုအ႐ွင္း​ေတြ႕ရ​ေအာင္ ​ေခါင္း​ေလး​ေစာင္း​ေပး​ေတာ့...အစြယ္ပိစိ​ေလး​ေတြနဲ႔ ​ေယာင္းကရယ္ျပသည္...

အရမ္းလွတယ္ သူ႕အျပဳံး​ေလး​ေတြက.....

"​ေယာင္းတိုက္ၿပီ​ေနာ္"

"အင္း"

ထိုအခါ လည္ပင္းသားတို႔​ေပၚ​ေရာက္လာတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းစိုစို​ေလး အစြယ္​ေလး​ေတြကိုအသားထဲ ထိုးစိုက္​ေတာ့ ဆစ္ခနဲသာျဖစ္သြားၿပီး နာက်င္မႈမ႐ွိ.....က​ေလးငယ္ သူ႕ဆီကဘယ္​ေလာက္ဘဲ​ေသြးစုပ္​ေနပါ​ေစ သူနဲနဲ​ေလး​ေတာင္အားမ​ေလ်ာ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အနီကြက္​တို႔သည္ ​ေပ်ာက္သြားသည္။ ခါး​ေလးကို ဖက္မိ​ေတာ့ႁပြတ္ခနဲထြက္လာ​ေသာ အၿမႇီးျဖဴျဖဴ​ေလး......​ေဂ်ာင္ဂု ထိုအၿမီး​ေလးကို ကိုင္မိ​ေတာ့ က​ေလးငယ္ကဘာမွမ​ေျပာ ထို႔ေၾကာင့္ အ​ေမႊးပြပြႏုႏု​ေလး​ေတြကို ကိုင္ၿပီးပြတ္သတ္မိ​ေတာ့ ​ေသြးစုတ္လို႔၀သြားတဲ့က​ေလးငယ္က တစ္ခစ္ခစ္နဲ႔ရီသည္.....။

"တိုတို​ေယာင္းရဲ႕ အၿမႇီး​ေရးတို ႀကိဳက္ရားဟင္"

"အင္း ​ေႏြးၿပီး အိအိေလး"

"တိုတိုႀကိဳက္ရင္ တစ္သက္႐ုံး မ​ေပ်ာက္​ေအာင္႐ုပ္ထားမယ္"

"တစ္သက္လုံး ဒီတိုင္းထားရင္ ​ေယာင္းကိုလူ​ေတြကဒုကၡ​ေပယမွာ​ေပါ့"

"အဲ့႐ိုရား တိုတိုႀကိဳက္ဒယ္ဆို"

"ကိုကိုနဲ႔ ၂​ေယာက္ထဲ​ေတြ႕မွ ထုတ္ျပ​ေနာ္ ခု​ေတာ့သိမ္း​ေတာ့"

ထိုအခါ မ်က္ႏွာငယ္​ေလးနဲ႔ မ်က္လႊာ​ေလး​ေအာက္ခ်ထားတဲ့ က​ေလးငယ္က မီး​ေရာင္​ေဖ်ာ့​ေဖ်ာ့ၾကားထဲက​ေနကို နား႐ြက္​ေလး​ေတြရဲပ​ေလာင္းခက္လို႔.....

"မသိမ္းတတ္ဘူးလား"

"အင္း"

အၿမႇီးထုတ္တတ္ၿပီး မသိမ္းတတ္တဲ့က​ေလးငယ္ကို ပထမဆုံး​ေတြ႕တုန္းကလို လုပ္ရင္ ​ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္ထင္ကာ ​မ်က္ႏွာကို ​ေယာင္းငယ္နားတိုးကပ္လိုက္​ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းသူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္လာတဲ့က​ေလးငယ္.....

႐ုတ္တရက္ဆန္စြာ အခ်ိန္​ေတြရပ္တန္႔သြားသလို ထိကပ္သြား​ေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံ.....အၿမႇီး​ေလးကခ်က္ခ်င္း​ေပ်ာက္သြားကာ က​ေလးငယ္ကလဲ သူ႕ပါးစပ္​ေလးကို လက္​ေလးႏွစ္ဖက္ထပ္ရင္း အုပ္ကိုင္လိုက္သည္.......ထိုအခ်ိန္ ျမင္လိုက္ရပါတယ္ ​ေယာင္းငယ္အနား ပန္း​ေရာင္​ေလညႇင္း​ေလး​ေတြျဖတ္သြားမွန္း.....

*ဝုန္း*

"ထယ္ထယ္"

♡

♡

♡               More Than Love

♡

♡

​ေဆာင္းဟြာ ကြပ္ပ်စ္​ေပၚထိုင္​ေနစဥ္ အိမ္ထဲကထပ္ထြက္လာတဲ့ လူတစ္ဦး......ဟို​ေန႔ကသူမတို႔ကိုမႏႈတ္ဆက္တဲ့လူျဖစ္မည္......။

"ဘာကိစၥ႐ွိလို႔ ဒီကအမ်ိဳးသမီးက ညဘက္ႀကီး​ေရာက္လာရတာလဲ"

"သားငယ္က ​ေဂ်ာင္တုဆိုတဲ့ က​ေလးကို​ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ပါ"

"​ေနာက္ဆိုမလာပါနဲ႔ ညဘက္ႀကီးကိုအမ်ိဳးသမီးနဲ႔က​ေလးငယ္အျပင္ထြက္တာ အလြန္အႏၲာရာယ္မ်ားပါတယ္"

"ခုလိုစိုးရိမ္​ေပးလို႔ ​ေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

"ၿပီး​ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕က​ေလးကိုလဲ ကြၽန္တာ့အိမ္​ေတာ္ကက​ေလး​ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တာကိုမႀကိဳက္ပါဘူး"

လြန္စြာျပတ္သား​ေသာ လူကိုၾကည့္မရတာ​ေတာ့အမွန္..

ဘယ့္ႏွယ္ က​ေလးအ​ေပၚပါ အျမင္မၾကည္နဲ႔ ဒါလားစံအိမ္ရဲ႕ လူႀကီးလူ​ေကာင္......

"ဦးရီ​ေတာ္"

အ​ေနာက္မွထပ္ထြက္လာ​ေသာ က​ေလး​​ေသး​ေသး​ေလး ဆံပင္​ေလး​ေတြကပြ​ေယာင္း​ေနၿပီး မ်က္စိ​ေလးကိုလက္​ေလးနဲ႔ ပြတ္ဆြဲကာ သူတို႔ထိုင္တဲ့ ကြပ္ပ်စ္ဆီ​​ေလွ်ာက္လာၿပီး.....

"ဂ်ီဂ်ီ အိပ္မ​ေပ်ာ္လို႔လား"

"မီး​​ေဒြပြင့္တား႐ို႕​ေရ ထြက္ခ်ည့္ဒါ"

"အင္း ခုျပန္အိပ္​ေတာ့​ေနာ္ အိပ္​ေရးမ၀ျဖစ္မယ္"

ထိုခါ မ်က္လုံးျပဴးကာ ​ေ႐ွ႕ကအမ်ိဳးသမီးကို ​ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး သူတစ္ခုခုကိုအ​ေသခ်ာစဥ္းစား​ေနပုံ....

"အာ ထယ့္ထယ့္​ေမ​ေမရား"

အမ်ိဳးသမီးက ​ေခါင္းၿငိမ့္ျပ​ေတာ့ အလြန္​ေပ်ာ္စြာ အိမ္ထဲပတ္႐ွာ​ေတာ့သည္....။ဟီး​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့ သူ႕အကိုပခန္းထဲမွာျဖစ္မယ္ အကို​ေတာ္အခန္းလဲ မီးလင္း​ေနတာဆို​ေတာ့.....

*ဝုန္း*

​ေတြ႕ပါၿပီ ထယ္ထယ့္ကို......သူ႕အကို​ေတာ္ ​ေ႐ွ႕မွာထိုင္​ေနတာ

"ထယ္ထယ္"

"ဂ်ီဂ်ီ"

၁၀ႏွစ္​ေလာက္ကြဲကြာၿပီးမွ ျပန္​ေတြ႕ရတဲ့ သူ​ေတြလို လုပ္​ေနၾကတာ ဖက္ၿပီး​ေတာ့ကို ႏႈတ္ဆက္​ေနၾကတာမ်ား ခုဏကအ​ေၾကာင္းကိုပါ​ေမ့သြားသည့္ပုံ.....

"ထယ္ထယ္ နာ့တိုဘာ႐ို႕ လာမႏိႈးဒါရဲ"

"ထယ္ထယ္ ​ေမ့တြား႐ို႕"

"ဟြန္႔ ​​ေထာ္ဘူး တြား"

♡

♡

♡        More  Than  Love

♡

♡

ပထမဆုံးအထိအ​ေတြ႕ ပထမဆုံးအနမ္း ပထမဆုံးရင္ခုန္ျခင္းတို႔သည္  ငယ္႐ြယ္သည့္အခ်ိန္မွ အစျပဳခဲ့သည္။

TBC

#More Than Love

#Yung(김영챌)

​ေႏွာင္ႀကိဳးမွာ မခ်ိဳခဲ့သမွ် More Than Loveမွာ ငယ္ငယ္ထဲက အခ်ိဳ​ေတြသၾကား​ေတြမလိုင္ခဲ​ေတြ​ေကြၽး​ေနတာ ☺

ဒီ​ေန႔Exam ၿပီးၿပီးခ်င္း​ေရးတင္တာမို႔ Vote 25ထိရရင္ ​ေနာက္partဆက္တင္​ေပးပါ့မယ္ ဟီးးး 25​ေအာင္မွတ္ရ​ေအာင္​ေျဖထားတာမို႔ ယၾတာအ​ေနနဲ႔🤣🤣

More Than love​ေလးကိုဖတ္​ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူတို႔ကို ခ်စ္ခင္​ေလးစားလ်က္​ေက်းဇူးတင္ပါတယ္🙆🏻‍♀️💜💜💜💜💜💜💜

Contents
Contents

Comments(0)

Join the discussion — sign in to leave a comment

Sign In to Comment

No comments yet. Be the first to share your thoughts!