Kabanata 1940

Kabanata 1940 “Hindi pa rin ako nahahanap ng boss ko.” Napasulyap ang guard ni Avery sa kanyang mobile phone, at ang mensaheng ipinadala niya kay Avery kinaumagahan ay hindi pa nakakatanggap ng reply.

Bago iyon, nagpadala siya ng mensahe kay Avery, at magre-reply si Avery.

“Hindi rin ako hinanap ng boss ko.” Sinulyapan ng bodyguard ni Elliot ang kanyang telepono, na medyo desperado, “Kasalanan mo ang lahat! Anong bangkay na hukay! Pagod na ako!”

“Sisisihin mo ba ako? Masyadong abala ang iba, tulungan natin Ano ang problema… Ang pagtulong sa kanila ay katumbas ng pagtulong sa ating boss. Sinabi ng amo ko kahapon na tutulong siya sa hukay ng bangkay!” Ang bantay ni Avery ay hindi gaanong nagdamdam sa kanyang puso, “May sakit ba talaga ang amo ko?”

“May sakit ang amo mo, bakit magpapasara ang amo ko? Kung may sakit ang amo mo, siguradong ipapadala siya ng amo ko sa ospital. Imposibleng magkulong ang dalawang tao sa isang kwarto at tuluyang mawalan ng contact sa outside world, di ba?” Iginiit ng bodyguard ni Elliot, “Naninirahan ang dalawa sa mundo ng dalawang tao sa silid!”

Sumimangot ang security guard ni Avery: “Nandito ang amo ko para hanapin si Haze, maliban na lang kung alam niyang patay na si Haze, at wala siya sa mood na magkulong sa kwarto kasama ang amo mo para maging mabait sa akin.”

“Hoy, nakakainis! Hindi ako pupunta sa hukay ng bangkay bukas! Pupuntahan kita!” Iritadong sabi ng bodyguard ni Elliot, “Gusto ko talagang kumatok sa pinto ng amo ko, kahit anong gawin nila, ipaalam mo sa aming dalawa. Para kaming mga langaw na walang ulo ngayon.”

“Pumunta ka at kumatok sa pinto.” Sabi ng bodyguard ni Avery.

“Ikaw lalaki, talagang hinahamak kita!” Tumayo mula sa sofa ang bodyguard ni Elliot at humakbang patungo sa elevator.

Bodyguard ni Avery: “Kung maglakas-loob kang mag-doorbell, tatawagin kitang kapatid!”

“Ayoko sa duwag mong kapatid!” Mukhang naiinis ang bodyguard ni Elliot.

Pumasok ang dalawa sa elevator at pinindot ang floor kung saan matatagpuan ang presidential suite.

Hindi nagtagal, dumating sila sa pintuan ng presidential suite.

May ‘Do Not Disturb’ sign pa rin dito.

Natigilan ang bodyguard ni Elliot sa isang iglap.

Nadurog ang puso ni Avery, iniunat ang kanyang kamay, at pinindot ang doorbell.

Gulat na napatingin sa kanya ang bodyguard ni Elliot: “F*ck, diba sabi mo hindi ka naglakas-loob?”

“Kapag bumukas ang pinto, sasabihin kong pinindot mo, okay?” Mukhang kalmado ang bodyguard ni Avery.

Itinaas ng bodyguard ni Elliot ang paa at sinipa ang kanyang a$$.

Habang lumilipas ang panahon, unti-unting naging mataimtim ang paghinga ng dalawa, at unti-unting naging tense ang mga ekspresyon ng kanilang mga mukha.

Pagkatapos ng limang minutong paghihintay, nagkatinginan silang dalawa.

Bodyguard ni Avery: “Ano ang dapat kong gawin? Hindi nila bubuksan ang pinto!”

“Paano ko malalaman ang gagawin? First time kong lumabas kasama ang boss ko, pero hindi ko ma-

contact ang boss ko.” Mukhang nabahala ang bodyguard ni Elliot.

Bodyguard ni Avery: “Ako rin! Hindi pinapatay ng boss ko ang telepono hangga’t may power.”

“Di ba tumawag at nagtanong si Layla kaninang umaga? Tawagan mo na si Layla at tanungin mo si Layla kung tinawag na siya ng mga magulang niya.” Nagmamadali ang bodyguard ni Avery, “Hindi tayo pinapansin ng dalawa, imposibleng balewalain si Layla!”

Agad namang binuksan ng bodyguard ni Elliot ang kanyang cellphone at dinial si Layla.

“Tito bodyguard, may kinalaman ka ba sa akin?” Malinaw ang boses ni Layla.

“Layla, tinawag ka ba ng mga magulang mo ngayon?”

Layla: “Hindi! Hinihintay kong tawagan nila ako!”

“Oh oh oh…” Ang bodyguard ni Elliot ay agad na nabalisa, “Hindi ko na sila makontak simula kagabi.

May ‘do not disturb’ sign sa pinto ng kwarto nila. Kanina lang ako nagdoorbell, pero hindi nila binuksan ang pinto.”

“Huh?!” Bulalas ni Layla, “Ano bang problema nila?! Bakit hindi sila makalabas ng kwarto? Bakit hindi nila mabuksan ang pinto?”

Hindi maintindihan ni Layla ang ugali nina Mama at Papa.