Kabanata 2247

Kumunot ang noo ni Gwen, kinuha ang dokumento, at binuksan ito –

“Bakit napakahirap… Napakahirap ba para sa iba na magpakasal?” Lumingon sa likod si Gwen, “Anong ginagawa mo, sunduin mo ang mga kamag-anak mo? Kailangan mo pa bang magsagawa ng mga talent show kapag nasa kalagitnaan ka ng gabi? Anong uri ng masamang saya ang iyong mga magulang? Sa tingin mo, magpe-perform ang second brother ko ng talent show para sa iyo in public?”

Ben Schaffer: “Ito ang kasal na inihanda ng aking mga magulang para sa amin.”

Gwen: “Alam ko …Pero hindi ka ba nahihiya na hinayaan ka nilang ipakita ang iyong mga talento?”

Ben Schaffer: “Hindi! Anong kahihiyan. Hindi ba’t kumakanta, sumasayaw at naglalaro lang?

Napakagaling kong maglaro.”

Tinitigan ni Gwen si Ben.

“Kaka-check ko lang, at pagdating ko sa wedding scene, kumanta ang bride ng mga love songs.”

Napabuntong-hininga si Ben Schaffer, “Hindi lang iyon, pero nagpakita ang groom na nakasuot ng cartoon dinosaur headgear. Pagdating ng panahon, kailangan siyang halikan ng kanyang ina. Siya ang magiging groom…”

Gwen: “Pupunta ako! Sino ang nagdisenyo nito? Napaka childish!”

Ben: “Ang aking ina ang nagdisenyo nito.”

“Hindi ko masabi, showgirl ang nanay mo. Magpakasal ka na lang. Paano ba naman kasi ang pag-arte sa isang drama!” Gwen shoved the wedding table to him, “The wedding is for my second brother and Avery, it must not be like what your mother planned.”

“It’s all set. Naka-set na ang lighting, music, staff, at ang buong package sa wedding venue.” Sinabi ni Ben Schaffer kay Gwen na huwag mag-alala, “Wala pa akong nakikitang malalaking eksena kasama ang iyong pangalawang kapatid. Tiyak na hindi ito magiging mahirap sa oras na iyon.”

…

Foster family.

Iniuwi ni Avery si Elliot.

Noong tanghali, dinala siya nito sa baba ng ospital para mamasyal. Hindi lamang siya napagod, ngunit ang kanyang espiritu ay tila bumubuti at bumuti.

Kaya kinuha niya ito para sa isang checkup sa hapon.

Gaya nga ng sinabi ni Elliot, noong mga araw na nasa ICU siya, gumagaling nang maayos ang sugat sa kanyang ulo. Kaya pagkatapos ng maikling pag-iisip, pinayagan siya ni Avery na ma-discharge.

Pagbalik ng dalawang bata mula sa paaralan, sumayaw sila sa tuwa nang makita ang kanilang ama sa bahay.

“Makakapagpahinga lang ang Tatay mo sa bahay ngayon, at hindi ka niya maihahatid sa labas para maglaro.” Nabakunahan ni Avery ang dalawang bata. “Sa katapusan ng linggo, maaari kong hilingin sa iyong kapatid na si Hayden na isama ka upang maglaro.”

“Basta malusog ang Tatay ko, masaya ako!” Ang matinong sabi ni Layla, “Kahit araw-araw lang maka-

stay sa bahay ang Tatay ko, masaya na ako.”

Elliot: “Baby, ipinagdadasal mo pa rin na makalabas si Tatay sa lalong madaling panahon! Gusto kang isama ni Dad para maglaro.”

“Sa tingin ko gusto mong lumabas para maglaro, tama ba?” Sumagot si Avery, “Dapat ay naipahinga nang mabuti ang iyong pinsala. Kung hindi, paano kung may mga sumunod na pangyayari?”

“Tama si Avery. Ang mga pinsala sa utak ay hindi kasingdali ng mga pinsala sa ibang lugar. Bumawi.”

Sumagot si Mrs. Cooper, “At malapit na ang Bagong Taon. Pagkatapos ng Araw ng Bagong Taon, ipagdiriwang ang Spring Festival. Sir, sa tingin ko hindi pa huli ang lahat para pumasok ka sa trabaho pagkatapos ng Spring Festival.”

“Gng. Tama si Cooper.” sabi ni Avery.

Sumulyap si Elliot sa kanilang dalawa: “Kalahating taon akong nagpapagaling noon sa bahay. Alam mo ba kung ano ang sinasabi ng mga tao sa kumpanya tungkol sa akin?”

Avery: “Mayroon bang sinuman sa iyong kumpanya na nangahas na magsalita tungkol sa iyo?”

“Siyempre hindi sila nangahas na kausapin ako, pero bumulong sila sa likod nila.” Walang magawang sinabi ni Elliot, “Sabi nila, hindi ka nagpahinga nang ganoon katagal noong nagkaanak ka.”