Kabanata 2313

Wesley: “Well. I’m mentally prepared.”

“Kuya Wesley, hindi mo kailangang kabahan. Napakagaling ng host. Umaasa siya na nasa maayos na kalagayan ang mga bata. Hangga’t ipinangako mong aalagaan mong mabuti si Lilly sa hinaharap, hindi siya mapapahiya.”

Wesley: “Naiintindihan ko.”

Dinala ni Avery si Wesley sa host at pumunta sa likod-bahay para hanapin ang mga bata.

Ngayon lang, dinala ng host sina Lilly, Layla at Robert sa likod-bahay para mamigay ng mga regalo at pulang sobre sa mga bata.

Naroon ang mga bata nitong weekend.

Dahil sa pagdating nina Layla at Robert, buhay na buhay ang likod-bahay noon.

Sa ilalim ng host, pumila ang mga bata sa dalawang team.

Nang pumasok si Avery sa bakuran, ipinakilala ng host sina Layla at Robert sa mga bata.

sinabi ng host sa mga bata na magkaibigan sina Layla at Robert sa bundok, at hindi nila pinagtuunan ng pansin ang sitwasyon ng pamilya nina Layla at Robert.

Dahil dito ay gumaan ang loob ni Avery.

“Yung mga pulang sobreng binigay ni Robert sa iyo ang masuwerteng pera na matagal na niyang naipon. Pagkatapos mong matanggap ang mga pulang sobre, tandaan na magpasalamat kay Robert.

At binigyan ka ni ate Layla ng mga hairpins, ano ang dapat mong sabihin?”

“Salamat ate Layla!” Sabay-sabay na sabi ng mga bata, nagpasalamat kay Layla.

Naantig ang batang puso ni Layla.

Marami siyang alahas, karamihan ay mula sa kanyang mga magulang at kapatid. Marami rin siyang magagandang damit at sapatos, isang bagong set araw-araw, kahit isang buwan na hindi nauulit.

Siya ay palaging hawak ng kanyang pamilya sa kanyang palad, at hindi siya nagkukulang ng anumang materyal, kaya’t makita ang mga batang babae na inabandona ng kanyang mga magulang ay naging masakit ang kanyang mga mata.

Napakasaya ng kanyang buhay, napakasaya na wala siyang makitang bakas ng kadiliman at kahirapan, ngunit hindi ibig sabihin na walang kadiliman at kahirapan sa mundong ito.

“Gupitin ko ang buhok mo!” Sabi ni Layla, naglakad papunta sa batang babae na pinakamalapit sa kanya, at maingat na pinuputol ang hairpin sa kamay niya sa buhok niya.

…

Ang maliit na Lilly ay nakatayo sa gilid sa kawalan at pinunasan ang kanyang mga luha.

Hindi niya nahanap si Siena.

Naiwan si Siena!

Lumapit ang host kay Lilly at ipinaliwanag sa kanya: “Little Lilly, napakalungkot ni Siena dahil bumaba ka ng bundok. Kaya umalis na rin si Siena.”

“Kung gayon hindi ko na ba siya makikita?” umiiyak na sigaw ni Lilly. Mas mabilis ang daloy.

Nang makita ang eksenang ito, agad na lumapit si Avery at tinanong kung ano ang nangyari.

“Tita Tate, naiwan si Siena. Akala niya siguro hindi na ako babalik kaya umalis na siya.” Inihagis ni Lilly ang sarili sa mga bisig ni Avery.

Kumunot ang noo ni Avery at tumingin sa The Host: “Master, saan pumunta si Siena? Sinong kasama niya? Ampon kaya siya?”

“Si Siena ay hindi isang bata na inampon ng aming monasteryo.” Tama ang paliwanag ng Host Avery, “She came with her mother-in-law. Ang kanyang biyenan ay nagtatrabaho dito, at si Siena ay kumakain at natutulog kasama ang iba pang mga bata.

Avery: “Umalis si Siena kasama ang kanyang biyenan?”

“Oo. Kung saan sila pupunta, hindi ko rin alam.” Sabi ng Host, “I’m also very reluctant to give up Siena.

Naging masaya siya kasama si Lilly. Umiyak siya bago umalis. Nag-aatubili siyang iwan si Lilly, at nag-

aatubili siyang umalis dito, ngunit may ibang ideya ang kanyang biyenan. Nakaplano na kaya sila umalis.”

“Guro, mayroon ka bang contact information ng biyenan ni Siena?” Nakita ni Avery na namula ang umiiyak na mga mata ni Lilly, at labis siyang nalungkot.

Umiling ang Host: “Ngunit tinanong ako ni Siena ng iyong contact information bago siya umalis. Baka tawagan ka niya.”