â¢â¢â¢
ðºðððð ð°ððð ð±ðð ð·ððð ð·ðð ðºððð ðµððððð ðºð ð¼ðððð ð¿ðð
ð¹ðððð ð·ððððð ð±ðððð ð·ð
ðºððð ððððððð ðºð ð³ððððð
ð°ðððððð ð»ðð ððððð ð¹ðð¢ððð
ððððð ðºðððððð ð·ð ð¹ðð¢ð
ððððð ðð ð¿ððð ð³ððð ð¿ððð
ð°ðððððð ð»ððð ð°ððð ð·ð
ðºðððð ð°ðððððð ðð ð±ððððð ð¿ðð ð¼ðððð£ ð»ððð ð·ð ððððð ð·ð
ð³ðð ð½ðððð ð°ððð ð·ð ðºð
ð¹ðððð ð³ððð ð¹ððð ð·ð
ð¹ð ððððð ðð ðððð ð°ðð
ð³ðð ðºð ð°ðððð ððð ð²ðððð ð¹ðð¢ð
ð¼ððððð, ðºðððð ð°ðð ð°ððð£ðð
ðð ð¼ððððððð ð·ð ðºððð ð³ðððð ð ðºð ð¼ðððððð ð°ðððððð ð¼ððð
ð±ððððððð ð·ð
ððð ððâðð ð¼ððð ð³ðððððð
ð¼ððððððð ðððð ð»ðð ð¹ðð
ððððððð ð¼ððððð ð·ð ð·ððð
ðºððð ð°ððð ð±ðð ð·ððð ð·ðð
â¢Â°. *à¿
Mahine ke aakhir mein woh Hammad ke saath mall gayi thin. Uske dost ki party thi aur woh apne liye kapde khareedna chahta tha. Usne apne liye safed rang ki aik hoodie pasand ki jo unhe bhi bohat achhi lagi. Unhone baqaida shop assistant se uske size ka poocha.
"Barah saal ke larke ke liye." Unhone qareeb kharay aik larke ki jaanib ishara kiya.
"Usse zara chhota." Shop assistant kisi aur rang mein wohi shirt unke liye khaas tor par matlooba size mein nikaal laaya. Aur is tamaam arsa mein khamoshi se apni be khabar maan ko dekhte hue choudah saala Hammad ne woh hoodie counter par patak di.
"Mujhe nahi chahiye!" keh kar ghusse se nikal gaya.
Woh pareshani ke aalam mein huzat mein qadam uthaati tezi se uske peeche aayi.
"Kya ho gaya Haami?" beech raste mein usay rokkar kuch fikrmandi se poocha tha.
"Aap kyun is servant boy ke liye mere jaisi cheeze leti hain?"
Jamila Daud aankhon mein shock liye usay dekh kar reh gayi.
"Jab bhi aapke saath shopping ke liye aata hoon, aap yahi karti hain. Aap mere liye kuch leti hain to same wohi cheez uske liye bhi leti hain. Aap kyun karti hain aisa?" Woh sakat o saamit Hammad ko dekh kar reh gayi. Hammad yeh kya soch raha tha? Kya keh raha tha?
Unhone kabhi bhi hammad ki koi cheez Fares ko nahi di thi. Istemaal shuda bhi nahi. Unhone kabhi bhi Hammad ke samne khul kar Faris ka zikar nahi kiya tha. Woh ghar mein uska naam bhi nahi leti thin. Lekin Hammad jaanta tha Faris unke liye kitna ahem hai. Shirazi Mansion mein woh unki tawajju ehtimaam aur mohabbat dekh chuka tha. Woh tab bhi gusse mein aa jata tha, aur ab bhi aa gaya tha. Jis tarah woh apni cheez share nahi karta tha, us tarah rishton mein sharing use pasand nahi thi.
Dada uska tha, baap bhi sirf uska tha. Maa bhi sirf uski honi chahiye. Usey andaza hi na hua. Kab kisi tarah woh be zarar sa bacha Hammad ke hawaso par sawar honay laga. Woh to hamesha mohtaat ho kar rehti thin. Apni zimmedariyon mein unhon ne kabhi kotahi nahi ki thi. Hammad ke paas sab kuch tha. Usey mohabbat aur tawajju ki koi kami nahi thi. Iske bawajood uska yeh rad-e-amal unhein heraan kar raha tha.
âAlag se leti hoon beta, tumhara hissa to nahi deti kisi ko.â Sadme se nikal kar pyar se samjhane ki koshish ki.
âPar kyun? Aap meri maa hain. Aap is ladke ke liye... Aap kyun karti hain?â
âMujhe is tarah kuch bhi share karna acha nahi lagta.â
âOkay, fine, main nahi khareed rahi. Wapas chalo aur apni hoodie uthao.â Usay kandho se thaam kar muskurate hue uska mood behal karna chaha. Bigray tiwaron ke sath usne hoodie to khareed li magar wapsi par bhi apna mood kharab rakha.
Jamila Daud ke liye uska rad-e-amal samajh se bahar raha. Woh uske rawayye aur ishtial ko soch soch kar pareshan hoti rahi thin.
â¢â¢â¢
Unhon ne Haroon Shirazi se zikar karna chor diya tha magar Azam Shirazi se woh ab bhi Faris ke mamle mein ulajh padti thin. Kisi khauf ya dabao mein aaye baghair woh ab bhi unhein ehsas dilati rehti thin. Us din bhi unhon ne yahi kiya tha. Woh study room mein thay jab woh andar dakhil hotay hi shuru ho gayi thin.
Woh ek baar phir Fares ko apne aur unke darmiyan le aayi thin.
âTumhein andaza bhi hai tum kis ke liye stand lene ki koshish kar rahi ho?â patthar dil mom nahi hota tha magar woh un par heraan hotay thay. Saheeh heraan hotay thay. Bhala jo soti hai, woh sakoon jaisa bartao kaise kar sakti hai?
âMain tumhein bohot zahanat samajhta tha. Magar ghalat tha.â
âBe hesi zahanat hoti hai?â
âEk maa apni aulad ki khatir behiss hi achi lagti hai!â
Unhon ne Azam Shirazi ko tassuf se dekha.
âJis bachey ki tumhein itni fikr ho rahi hai, zara socha hai, kal woh Hammad ke liye, tumhare liye kitne masail khade kar sakta hai?â
âAur yeh jo zulm, hum sab mil kar is par kar rahe hain. Aapka khayal hai yeh zulm hamari zindagiyo mein aasaniya laye ga?â
Azam Shirazi ne lab bheench kar apni bahu ko dekha.
âTumhein samjhana namumkin hai,â unhon ne tasleem kiya.
âAap us par bohot zulm kar rahe hain!â
Azam Shirazi ne rukh mod kar unhein dekha, kitaab rakh kar unke paas agaye.
âtumhein lagta hai main is par zulm kar raha hoon?â Savaliya ibra uthaye kuch sanjidgi se magar teer se bole.
Woh khamosh rahi.
âMain usey adoption, kisi ko god lene ke liye de sakta tha. Kisi bhi mulk mein usey bhej deta. Kisi aisi jagah jo Pakistan se bohot door hoti.â
Unki aankhon se nafrat ki chingariya phoot rahi thin aur lehja barfi la ho raha tha.
âYa phir main usey kisi haadse ka shikar kar deta. Itni planning ke sath ke kisi ko shak bhi na hota ke kya hua hai. Ek paanch chhe saal ka bacha swimming pool mein doob kar mar gaya. Usay swimming nahi aati thi is liye.â
Unhone be rehami Se apna jumla mukammal kiya. Ruk kar apne haath uthaye. Zara sa muskuraye bhi. Jamila ka halaq khushk tha. Aankhein tar ho gayi thi. Woh rone ko kashti se bhinche hue unki aankho mein kuch be yakeeni se dekh rahi thi. Azam Shirazi itni sakhti aur baroodat ke sath apne potay ki baat kar rahe thay. Woh pota jiss ki maa khandani nahi thi. Woh nikah jismein woh shaamil nahi thay. Woh rishta jo unke mayaar ka nahi tha.
"Lekin maine aisa kuch nahi kiya."
"You still think, ke main Azam Shirazi, is par zulm kar raha hoon?" Woh jhoot nahi keh rahe they, woh aisay hi thay. Har baat wazeh kar detay thay. Keh rahe thay to aisa kar bhi sakte the.
Unka aik aik lafz unke sakht iraadon ki tarah unki shakhsiyat ke har pehlu ko un par ayan kar raha tha.
"Hammad ke ilawa tum kisi aur ke liye fikar karti ho to mujhe acha nahi lagta." Unhone bohot narmi aur pyar se unke baazu par haath rakha. "Hamari family muqammal hai, Jamila, tum isay adhoora karne par kyun tuli ho?"
Woh aankhon mein nami liye sar jhukaaye rahi. Baazu keet ya karda aaraam chair par barajma ho gaye.
"Abhi to aap uay aik threat ke tor par dekh rahe hain, haan," lekin aankho mein nami liye woh danista ruk gayi. Unhone sir uthakar unhein dekha.
"Lekin jab kabhi aapka dil is ke liye naram para, to aap par aapke rawayye aur in faislon ka pachtawa kitna bhaari par jaayega." Woh file kholte hue muskuraye, "Main apne faislo par bhi nahi pachtaya Achhi tarah se jaanta hoon, main kya kar raha hoon, aur kis liye kar raha hoon. Tumhein fikr karni chahiye, unhein fikr karne ki zarurat nahi hai." Woh chand lamho tak unhein dekhti rahi, phir bojhal dil ke sath janay ke liye mud gayi.
"Haan aur kyun pachtayenge? Jab usay apna khoon tasleem hi nahi kiya, to yeh ehsasat kyunkar bedar ho sakte the? Reham kaise jaag sakta tha? Mohabbat kaise ho sakti thi?"
"Kya main chahunga ke us ghatiya aurat ki nishani mere betay ki zindagi mein mojood ho?"
Faris ki pehchaan unke nazdeek sirf aur sirf uski maa thi. Woh Aarzu Jahangir ka khoon, Aarzoo Jahangir ka beta tha.
Us din ke baad se unhon ne dobara kabhi Azam Shirazi se Faris se mutaliq koi baat nahi ki thi.
Azam Shirazi America aate to do teen mah guzaar kar chale jaate. Family gatherings, outings, kuch informal dinners, kuch taqreebat mein shirkat karte, meetings attend karte aur chale jaate. Hammad Shirazi mein unki jaan aglay thi. Woh khaas tor par us ke liye aate the.
Shirazi Enterprises ka headquarters Pakistan mein tha, to woh zyada tar Pakistan mein hi rehna pasand karte. Magar jab bhi aate, unki ek mehsoos ki routine hamesha unhein uljha deti. Woh weekend par khas tor par Pakistan call karte, har aik report lete. Mukhtasir aur jaam'e briefing hoti magar Agha Ali se hamesha unki tafseeli baat hoti. Wo phone kaan se lagaye khamoshi se sunte jaate, aur aakhir mein chand ek hukam hote aur kuch zaroori baatein.
Woh achhi tarah se jaanti thi ke Faris ki tamaam zimmedariyan unhon ne Agha Ali ko sopi thi, aur yeh taweel calls bhi isi silsile ki aik kadi thi.
Unhein hargiz ilm nahi tha ke woh Fares ke maamlat is tarah se dekhte hain, is par aisi nazar rakhte hain.
"Kya ek terah saal ke larke se unhein waqai mein koi khatra paish aa sakta hai?" Woh sochti aur hairaan hoti.
Yeh unka rawaiyya hi to tha jo Fares ko Shirazi khandan se mutanaffir kar raha tha. Nafrat ki jadh us wajah se mazid mazboot ho rahi thi. Inaad ki yeh deewar unki hi wajah se qaim ho rahi thi. Aur unhein yeh lagta tha ke khatra Faris ki taraf se hoga.
Pehl to woh khud kar rahe thay. Woh us masoom dil mein adawat ko khud apne rawayye aur faislon se parwan charha rahe they. "Unhein yeh baat samajh mein kyun nahi aati thi? Kisi ko aap nazarandaz dein to badlay mein woh aapko mohabbat nahi dega." Unhone baghair koi hawala diye yunhi keh diya. Woh lawn ke beech mein tahal rahe the jab Hammad ke un se thoda door hone par Jamila Daud ne kaha. Unhon ne gardan mor kar apni bahu ko dekha.
"Tumhein kyun lagta hai ke mujhe us third-class aurat ke betay se koi mohabbat chahiye?" Unka lehja aik dum se istehzai ho gaya tha.
"Aap bohot galat kar rahe hain," na chahte hue bhi woh keh gayi.
"Ye to waqt sabit karega ke main kitna sahi aur kitna theek hoon." Jebo mein haath daalte hue woh dhoop mein seedha saamne dekhne lage. "Ek din tum bhi tasleem karogi ke mera har faisla durust tha." Ahista qadam uthate woh aage barh gaye aur Jamila Daud hamesha ki tarah apne hi khol, apne hi daire mein, apni hi fikro mein simti khadi ho gayi thi.
â¢â¢â¢
Mrs. Durani ne Shirazi House mein munâaqid hone wali is dawat mein Azam Shirazi ka bharpoor jaiza liya tha. Unka seenha chora tha, gardan bilkul seedhi, pait andar ko tha. Raub daar aur graceful shakhsiyat thi. Bohot saare bhoore baal, jin mein kahin kahin siyahi bhi jhalakti thi. Siyah aur safed ka yeh intiraj unki shakhsiyat mein izafa ka sabab banta tha. Woh khud ko bohot fit rakhte they Unhein dekh kar aaj bhi kai khawateen ke dil dhadak uthte they. Unka khayal tha ke aaj bhi agar woh apne rishte ki baat kare, to unhein behtareen se behtareen rishta mil sakta hai.
Khane ki mez par unhone aise hi zikar cheda, to woh hans pare. Jamila unhein dekh kar reh gayi. Woh un se naraz thi aur bohot kam baat karti thi. Magar mrs. Durani ki baat par jis tarah woh hansi, woh aise thi ke unhein nazar andaz nahi kar sakin. Woh unhein apni shakhsiyat se kuch mukhtalif se lage, Woh bohot kam hi hansa karte thay.
Zyada tar unke tasuraat sirf Hammad ki mojoodgi mein hi khushgawaar hua karte. "Kya main aap se koi ghalat baat keh rahi hoon jo aap is tarah hans rahe hain? "Aapko koi khatoon inkaar nahi karegi, likhwa lein mujh se."
"Is status aur jaydad ke hote hue waqai mein koi khatoon inkaar nahi karegi."
Haroon aik lamha ke liye saakht hua tha. Spoon haath mein liye, usne zara si nazar utha kar baap ko dekha.
"Koi aisi khatoon aapko mil jaye jo aap se yeh bataye ke mere paas kuch nahi hai aur phir bhi aapke saath rehne par amada ho jaye. Isliye ke main apne usoolo ka paband aur apni baat par qayem rehne wala insaan hoon. To phir kuch socha ja sakta hai." Mamool ke barâaks, woh kuch khushgawaar mood mein lag rahe thay.
"To aap yeh keh rahe hain ke aap shaadi hi nahi karna chahte?" Mrs. Durani bura maan gayi.
Sab hi hans pare, siwaye Haroon Shirazi ke.
Azam Shirazi munazzam sa muskurate hue apni plate par jhuke gaye. Jamila ne bhi nazar hata li. Woh jaanti thi ke ishara kis taraf tha. Woh ab tak Haroon Shirazi ki is ghalti ko maaf nahi kar paye the. Aaj bhi Aarzoo Jahangir ka wajood unke darmiyan aa jata tha.
Faris ki soorat, mazi ki soorat aur shayad yahi wajah thi ke Haroon ko din badin shiddat se apni is ghalti ka ehsaas ho raha tha jo usne mohabbat mein majboor ho kar kar daali thi. Woh nikah jo uska Aarzoo Jahangir se hua tha. Woh rishta jo aath saal tak qaim raha tha. Woh mohabbat jo paiso ke ewaz usey chor kar gayi thi. Do paise jo Azam Shirazi ne usey offer kiye thay. Haqeeqat dair se hi sahi magar Haroon Shirazi par khul gayi thi. Pehle sirf is baat ka gham tha ke Arzoo ne talaaq le li thi. Ab is baat ki nafrat thi ke usne uske baap se moahida kar ke li thi. Us din Haroon Shirazi ka gussa aur ishtiyaal dekhne laayak tha.
"Yeh toh aik simple sa test tha, Main dekhna chahta tha ke woh aurat tumhare saath kitni sachi hai," Azam Shirazi ne aik mukhtasir sa jumla keh kar apna daaman jhaar liya. Aur Haroon chah kar bhi na ikhtilaaf kar saka aur na hi koi ehtijaj.
Mohabbat ne usey toda tha. Aur bohat buri tarah se toda tha.
âââ