Chapter 22: Part-21(Z&U)

💘💘💘မနှုတ်ရက်လေသောဆူး💘💘💘 💘💘💘မႏႈတ္ရက္ေလေသာဆူး💘💘💘Words: 23881

(Zawgyi)

" ႀကီးဥ သခင္ေလးတို႔ျပန္လာၾကၿပီ "

ပူတူးမကအိမ္ထဲသို႔ ေအာ္၍လွမ္းေျပာေလသည္။ေမာင္ၿငိမ္းက

အထုပ္ေတြကိုလာသယ္ေပးၿပီး အခန္းထဲသို႔ပို႔ေပးေလသည္။

" သခင္ေလးတို႔ပင္ပန္းေနၾကၿပီထင္တယ္ ခဏနားလိုက္ပါဦး ႀကီးဥသံပုရာရည္ေဖ်ာ္ခဲ့ေပးမယ္"

" ရပါတယ္ႀကီးဥရဲ႕ယိင္းတို႔အဲေလာက္လည္းမပင္ပန္းပါဘူး "

ေျပာၿပီးမွယိင္းေမာင့္ကိုအားနာသြားရသည္။ ကိုယ္ကေဘးက ေနအိပ္လိုက္ခဲ့ရလို႔မပင္ပန္းေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ကားကို ကိုယ္တိုင္ ေမာင္းလာခဲ့ရသူမို႔ယိင္းထက္ေတာ့ပင္ပန္းမွာအမွန္ ပင္။

" ပင္ပန္းေနၿပီလားေမာင္"

" နည္းနည္းပါ"

" အဲဒါဆိုလည္းခဏနားလိုက္ပါလား ဒါမွမဟုတ္ယိင္းေမာင့္ အတြက္သံပုရာရည္ေဖ်ာ္ေပးရမလား"

" ဒီအတိုင္းေနလိုက္ရင္သက္သာသြားမွာပါ"

ယိင္းရဲ႕ေပါင္ေပၚတြင္ ကေလးတစ္ေယာက္သဖြယ္ေခါင္းဦး အိပ္ကာ ခါးကိုဖက္ထားေလသည္။ အဲဒီအခါက်မွ ေဘးနားရိွ လူမ်ားအကုန္ အလွ်ဳိအလွ်ဳိထြက္သြားၾကေလသည္။

" ေမာင္"

" ဗ်"

" သက္သာလားဟင္"

" အင္း"

"သက္သာရင္ေရသြားခ်ဳိးလိုက္ပါလားလန္းဆန္းသြားေအာင္"

" ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ"

အေပၚထပ္သို႔တက္သြားေသာ ေမာင့္ရဲ႕ေက်ာျပင္ေလးကိုေငး ၾကည့္ရင္းေနာက္မွအသာေလးတက္လာမိသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ယိင္းတို႔ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့တာ အခုဆို သံုးလေက်ာ္ခန္႔ပင္ရိွေပမည္။ ယိင္းစဥ္းစားေနစဥ္မွာပဲ ဖုန္းသံ ၾကားလိုက္ရသည္။ ယိင္းရဲ႕ ဖုန္းမဟုတ္ပဲေမာင့္ရဲ႕ဖုန္းျဖစ္ေနသည္။

" တူ တူ တူ"

" ဟယ္လို"

" ကိုကိုးလား"

တစ္ဖက္မွမိန္းကေလးအသံဆိုတာ ေသခ်ာသည္။ အဲဒီအသံ ပိုင္ရွင္ကလည္း ၀ဏၰရဲ႕ညီမ၀တီကလြဲၿပီး ဘယ္သူမ်ားျဖစ္ႏိုင္ ဦးမွာလည္း။ ယိင္းလည္းနားမေထာင္လို၍ အသာေရွာင္ထြက္ ကာသြားမည္လုပ္ေတာ့ ေမာင္ကယိင္းရဲ႕လက္ကိုလွမ္းဆြဲထား လိုက္ၿပီး ဖုန္းကိုလည္းစပီကာဖြင့္ထားလိုက္သည္။

" အင္း ၀တီေျပာ"

" ကိုကိုးအခုဘယ္မွာလဲဟင္"

" အိမ္မွာေလ"

" ၀တီေရွာ့ပင္းထြက္ခ်င္လို႔ ကိုကိုးလိုက္ပို႔ေပးပါလား"

" ကိုယ္အခုမအားဘူး ၀တီရဲ႕"

" ၀တီက ကိုကိုးတို႔ၿခံေရွ႕ေတာင္ေရာက္ေနၿပီေနာ္"

" ကိုယ္တကယ္လိုက္လို႔မရလို႔ပါ ၀တီရယ္၀ဏၰကိုလိုက္ပို႔ ခိုင္းလိုက္ေလ"

" မခိုင္းခ်င္ပါဘူး ၀တီကကိုကိုးနဲ႔ပဲသြားခ်င္တာ ဘာလဲကိုကိုး က၀တီ့ကိုလိုက္မပို႔ခ်င္လို႔ေျပာေနတာလား"

" အင္း"

" ဘာလို႔လဲ အေၾကာင္းျပခ်က္ကဘာလဲလို႔"

" ကိုယ့္ေကာင္ေလး စိတ္ဆိုးမွာေၾကာက္လို႔"

" ဘာ ကိုကိုးဘာေျပာလိုက္တာလဲ"

" တကယ္ မယံုရင္၀ဏၰကိုေမးၾကည့္"

" ဘယ္သူလဲ မဟုတ္မွကိုကိုးတို႔အိမ္လာေနတဲ့လူႀကီးလား"

" ဟုတ္တယ္"

" ကိုကိုးသူ႕ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးခ်စ္ရတာလဲ ၀တီ့ကိုလိမ္ေန တာ မဟုတ္လား"

" ကိုယ္မလိမ္ဘူး တကယ္ေျပာေနတာ"

" သူက၀တီထက္သာေနလို႔လား"

" မသိဘူး ကိုယ္သိတာကေတာ့ကိုယ္သူ႕ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ ဆိုတာပဲ"

" ဟား အ႐ူးေတြ"

ေျပာၿပီးဖုန္းကိုခ်ပစ္လိုက္ၿပီး ကားကိုတရၾကမ္းေမာင္းထြက္ သြားသံၾကားလိုက္ရသည္။ ခ်စ္သူလိုမခ်စ္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ညီမေလးတစ္ေယာက္လိုေတာ့ခ်စ္တာမို႔ တစ္ခုခုျဖစ္ေနမွာ စိုး၍လည္း၀ဏၰဆီ ဖုန္းဆက္ကာအက်ဳိးအေၾကာင္းေတာ့ ေျပာျပလိုက္သည္။ အေၾကာင္းသိေတြမို႔သာေတာ္ေသးသည္။ ႏို႔မို႔ဆို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာစဥ္းစား၍ မတတ္ေအာင္ပင္ ရိွသည္။

" ၿပီးၿပီမို႔လား လႊတ္"

" မလႊတ္ဘူး"

" ေမာင့္"

" စိတ္ဆိုးေနတာလား"

" ဘာလို႔ဆိုးရမွာလဲ"

" မသိဘူးေလ ေမာင့္ကိုစိတ္ဆိုးေနတာမ်ားလားလို႔ "

" ႐ူးေနလား"

" အင္း ဟုတ္တယ္ေမာင္႐ူးေနၿပီ ယိင္းကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေမာင္႐ူးေနၿပီသိလား"

" ေမာင္ ယိင္းလက္နာေနၿပီလို႔ ဖယ္ ေရသြားခ်ဳိးေတာ့မယ္"

" ယိင္း"

မ်က္ေတာင္ေကာ့ေလးေတြက လႈပ္ရွားသြားကာေမာ့ၾကည့္လာ ျပန္သည္။ ေျပာဆိုသည့္သေဘာမ်ဳိးျဖင့္ေမးဆတ္ျပလိုက္ ေတာ့

" ေမာင္တို႔လက္ထပ္ၾကရေအာင္"

" ဟင္"

" ေမာင္တို႔လက္ထပ္ၾကရေအာင္လို႔"

အံ့ဩသြားတဲ့မ်က္၀န္းေလးနဲ႔အတူ ႏႈတ္ခမ္းေလးပါပြင့္ဟလာ ခဲ့သည္။ အရင္တြဲခဲ့ၾကတုန္းက သိပ္မစဥ္းစားမိေပမယ့္အခုၾက

ေတာ့အေတြးမ်ဳိးစံုကေခါင္းထဲ ပလံုစီကာသူ႕ထက္ငါအလုအ ယက္ တိုး၀င္လာၾကသည္။

" ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားေမာင္ ငါေၾကာက္တယ္"

" ဘာကိုလဲ"

" ေမာင္ေရာငါေရာႏွစ္ေယာက္စလံုး ေယာက်္ားေလးျဖစ္ေန တဲ့အတြက္ေပါ့"

" ယိင္းသိကၡာက်မွာဆိုးလို႔လား"

" ဟင့္အင္း ေမာင့္အတြက္ပါ"

" ယိင္းသာေမာင့္အနားအၿမဲတမ္းရိွမယ္ဆို ဘာကိုမွေမာင္ မေၾကာက္ပါဘူး"

" အဲဒါဆိုလည္းမျမန္လြန္းဘူးလားေမာင္"

" ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အတူတူရိွခ်င္တာမို႔ယိင္းသာေမာင့္ကို ျပန္ေျဖေပးပါ လက္ထပ္ႏိုင္မလားလို႔"

" အင္း ယိင္းေမာင္နဲ႔လက္ထပ္မယ္"

" တကယ္ေနာ္"

" ေယာက်္ားကတိပါ"

" ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ ေမာင္ေလေပ်ာ္လြန္းလို႔အသက္႐ႉရပ္မလား ေတာင္ထင္ရတယ္ မယံုရင္စမ္းၾကည့္ပါလား"

ယိင္းရဲ႕လက္ကေလးကို ေမာင့္ရင္ဘတ္ေပၚတင္ေပးေတာ့ ေမာင့္ႏွလံုးခုန္သံေတြအဆမတန္ျမန္ေနတာခံစားမိသည္။

" ဒီေန႔ကစၿပီးေမာင့္ရဲ႕အမ်ဳိးသားေလးကို မ်က္ႏွာမငယ္ေစရ ဘူးလို႔ ေမာင္ကတိေပးတယ္ေမာင္အလုပ္ႀကိဳးစားမယ္ သိလား"

" တစ္ခုပဲ ငါေမာင့္ကိုအားနာတယ္"

" ဘာကိုလဲ"

" ေမာင့္အတြက္ ကေလးေမြးေပးၿပီး ၿပီးျပည့္စံုတဲ့မိသားစုဘ၀

ေလးမေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ေပါ့"

" ေမာင္ကေတာင္းဆိုမိလို႔လား"

" ဟမ္"

" အဲလိုေတာင္းဆိုမိလို႔လားလို႔"

" ဒါေပမယ့္ "

" ေမာင္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေယာက်္ားေလးေတြဆိုတာသိရက္ နဲ႔ခ်စ္ခဲ့တာမို႔ မဟုတ္တာေတြေတြးၿပီးအားငယ္မေနနဲ႔"

" ေက်းဇူးပါပဲေမာင္ရယ္"

" အ႐ူးေလး"

" ေမာင့္"

" တကယ့္အ႐ူးေလးက ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္"

သူကေရွ႕ကေန စကာ ေျပးေနသည္မို႔ ယိင္းတစ္ေယာက္ ေနာက္ကေနရွက္ရမ္းရမ္းၿပီးလိုက္ကာထုေလသည္။ ဒီလိုေန႔ ရက္ေလးေတြကိုအတူကုန္ဆံုးခ်င္တာမို႔ ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီကိုျမန္

ျမန္ျပန္လာဖို႔ပဲ နားပူနားဆာလုပ္ရေပဦးမည္။

(Unicode)

" ကြီးဥ သခင်လေးတို့ပြန်လာကြပြီ "

ပူတူးမကအိမ်ထဲသို့ အော်၍လှမ်းပြောလေသည်။မောင်ငြိမ်းက

အထုပ်တွေကိုလာသယ်ပေးပြီး အခန်းထဲသို့ပို့ပေးလေသည်။

" သခင်လေးတို့ပင်ပန်းနေကြပြီထင်တယ် ခဏနားလိုက်ပါဦး ကြီးဥသံပုရာရည်ဖျော်ခဲ့ပေးမယ်"

" ရပါတယ်ကြီးဥရဲ့ယိင်းတို့အဲလောက်လည်းမပင်ပန်းပါဘူး "

ပြောပြီးမှယိင်းမောင့်ကိုအားနာသွားရသည်။ ကိုယ်ကဘေးက နေအိပ်လိုက်ခဲ့ရလို့မပင်ပန်းပေမယ့် မောင်ကတော့ကားကို ကိုယ်တိုင် မောင်းလာခဲ့ရသူမို့ယိင်းထက်တော့ပင်ပန်းမှာအမှန် ပင်။

" ပင်ပန်းနေပြီလားမောင်"

" နည်းနည်းပါ"

" အဲဒါဆိုလည်းခဏနားလိုက်ပါလား ဒါမှမဟုတ်ယိင်းမောင့် အတွက်သံပုရာရည်ဖျော်ပေးရမလား"

" ဒီအတိုင်းနေလိုက်ရင်သက်သာသွားမှာပါ"

ယိင်းရဲ့ပေါင်ပေါ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်သဖွယ်ခေါင်းဦး အိပ်ကာ ခါးကိုဖက်ထားလေသည်။ အဲဒီအခါကျမှ ဘေးနားရှိ လူများအကုန် အလျှိုအလျှိုထွက်သွားကြလေသည်။

" မောင်"

" ဗျ"

" သက်သာလားဟင်"

" အင်း"

"သက်သာရင်ရေသွားချိုးလိုက်ပါလားလန်းဆန်းသွားအောင်"

" ဟုတ်ပါပြီဗျာ"

အပေါ်ထပ်သို့တက်သွားသော မောင့်ရဲ့ကျောပြင်လေးကိုငေး ကြည့်ရင်းနောက်မှအသာလေးတက်လာမိသည်။ ဘာလိုလိုနဲ့ ယိင်းတို့ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာ အခုဆို သုံးလကျော်ခန့်ပင်ရှိပေမည်။ ယိင်းစဉ်းစားနေစဉ်မှာပဲ ဖုန်းသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ယိင်းရဲ့ ဖုန်းမဟုတ်ပဲမောင့်ရဲ့ဖုန်းဖြစ်နေသည်။

" တူ တူ တူ"

" ဟယ်လို"

" ကိုကိုးလား"

တစ်ဖက်မှမိန်းကလေးအသံဆိုတာ သေချာသည်။ အဲဒီအသံ ပိုင်ရှင်ကလည်း ဝဏ္ဏရဲ့ညီမဝတီကလွဲပြီး ဘယ်သူများဖြစ်နိုင် ဦးမှာလည်း။ ယိင်းလည်းနားမထောင်လို၍ အသာရှောင်ထွက် ကာသွားမည်လုပ်တော့ မောင်ကယိင်းရဲ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲထား လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုလည်းစပီကာဖွင့်ထားလိုက်သည်။

" အင်း ဝတီပြော"

" ကိုကိုးအခုဘယ်မှာလဲဟင်"

" အိမ်မှာလေ"

" ဝတီရှော့ပင်းထွက်ချင်လို့ ကိုကိုးလိုက်ပို့ပေးပါလား"

" ကိုယ်အခုမအားဘူး ဝတီရဲ့"

" ဝတီက ကိုကိုးတို့ခြံရှေ့တောင်ရောက်နေပြီနော်"

" ကိုယ်တကယ်လိုက်လို့မရလို့ပါ ဝတီရယ်ဝဏ္ဏကိုလိုက်ပို့ ခိုင်းလိုက်လေ"

" မခိုင်းချင်ပါဘူး ဝတီကကိုကိုးနဲ့ပဲသွားချင်တာ ဘာလဲကိုကိုး ကဝတီ့ကိုလိုက်မပို့ချင်လို့ပြောနေတာလား"

" အင်း"

" ဘာလို့လဲ အကြောင်းပြချက်ကဘာလဲလို့"

" ကိုယ့်ကောင်လေး စိတ်ဆိုးမှာကြောက်လို့"

" ဘာ ကိုကိုးဘာပြောလိုက်တာလဲ"

" တကယ် မယုံရင်ဝဏ္ဏကိုမေးကြည့်"

" ဘယ်သူလဲ မဟုတ်မှကိုကိုးတို့အိမ်လာနေတဲ့လူကြီးလား"

" ဟုတ်တယ်"

" ကိုကိုးသူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးချစ်ရတာလဲ ဝတီ့ကိုလိမ်နေ တာ မဟုတ်လား"

" ကိုယ်မလိမ်ဘူး တကယ်ပြောနေတာ"

" သူကဝတီထက်သာနေလို့လား"

" မသိဘူး ကိုယ်သိတာကတော့ကိုယ်သူ့ကိုအရမ်းချစ်တယ် ဆိုတာပဲ"

" ဟား အရူးတွေ"

ပြောပြီးဖုန်းကိုချပစ်လိုက်ပြီး ကားကိုတရကြမ်းမောင်းထွက် သွားသံကြားလိုက်ရသည်။ ချစ်သူလိုမချစ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ညီမလေးတစ်ယောက်လိုတော့ချစ်တာမို့ တစ်ခုခုဖြစ်နေမှာ စိုး၍လည်းဝဏ္ဏဆီ ဖုန်းဆက်ကာအကျိုးအကြောင်းတော့ ပြောပြလိုက်သည်။ အကြောင်းသိတွေမို့သာတော်သေးသည်။ နို့မို့ဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာစဉ်းစား၍ မတတ်အောင်ပင် ရှိသည်။

" ပြီးပြီမို့လား လွှတ်"

" မလွှတ်ဘူး"

" မောင့်"

" စိတ်ဆိုးနေတာလား"

" ဘာလို့ဆိုးရမှာလဲ"

" မသိဘူးလေ မောင့်ကိုစိတ်ဆိုးနေတာများလားလို့ "

" ရူးနေလား"

" အင်း ဟုတ်တယ်မောင်ရူးနေပြီ ယိင်းကိုချစ်တဲ့အချစ်တွေနဲ့ မောင်ရူးနေပြီသိလား"

" မောင် ယိင်းလက်နာနေပြီလို့ ဖယ် ရေသွားချိုးတော့မယ်"

" ယိင်း"

မျက်တောင်ကော့လေးတွေက လှုပ်ရှားသွားကာမော့ကြည့်လာ ပြန်သည်။ ပြောဆိုသည့်သဘောမျိုးဖြင့်မေးဆတ်ပြလိုက် တော့

" မောင်တို့လက်ထပ်ကြရအောင်"

" ဟင်"

" မောင်တို့လက်ထပ်ကြရအောင်လို့"

အံ့ဩသွားတဲ့မျက်ဝန်းလေးနဲ့အတူ နှုတ်ခမ်းလေးပါပွင့်ဟလာ ခဲ့သည်။ အရင်တွဲခဲ့ကြတုန်းက သိပ်မစဉ်းစားမိပေမယ့်အခုကြ

တော့အတွေးမျိုးစုံကခေါင်းထဲ ပလုံစီကာသူ့ထက်ငါအလုအ ယက် တိုးဝင်လာကြသည်။

" ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားမောင် ငါကြောက်တယ်"

" ဘာကိုလဲ"

" မောင်ရောငါရောနှစ်ယောက်စလုံး ယောကျ်ားလေးဖြစ်နေ တဲ့အတွက်ပေါ့"

" ယိင်းသိက္ခာကျမှာဆိုးလို့လား"

" ဟင့်အင်း မောင့်အတွက်ပါ"

" ယိင်းသာမောင့်အနားအမြဲတမ်းရှိမယ်ဆို ဘာကိုမှမောင် မကြောက်ပါဘူး"

" အဲဒါဆိုလည်းမမြန်လွန်းဘူးလားမောင်"

" ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူရှိချင်တာမို့ယိင်းသာမောင့်ကို ပြန်ဖြေပေးပါ လက်ထပ်နိုင်မလားလို့"

" အင်း ယိင်းမောင်နဲ့လက်ထပ်မယ်"

" တကယ်နော်"

" ယောကျ်ားကတိပါ"

" ဟုတ်ပါပြီဗျာ မောင်လေပျော်လွန်းလို့အသက်ရှူရပ်မလား တောင်ထင်ရတယ် မယုံရင်စမ်းကြည့်ပါလား"

ယိင်းရဲ့လက်ကလေးကို မောင့်ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပေးတော့ မောင့်နှလုံးခုန်သံတွေအဆမတန်မြန်နေတာခံစားမိသည်။

" ဒီနေ့ကစပြီးမောင့်ရဲ့အမျိုးသားလေးကို မျက်နှာမငယ်စေရ ဘူးလို့ မောင်ကတိပေးတယ်မောင်အလုပ်ကြိုးစားမယ် သိလား"

" တစ်ခုပဲ ငါမောင့်ကိုအားနာတယ်"

" ဘာကိုလဲ"

" မောင့်အတွက် ကလေးမွေးပေးပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့မိသားစုဘဝ

လေးမပေးနိုင်တဲ့အတွက်ပေါ့"

" မောင်ကတောင်းဆိုမိလို့လား"

" ဟမ်"

" အဲလိုတောင်းဆိုမိလို့လားလို့"

" ဒါပေမယ့် "

" မောင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ယောကျ်ားလေးတွေဆိုတာသိရက် နဲ့ချစ်ခဲ့တာမို့ မဟုတ်တာတွေတွေးပြီးအားငယ်မနေနဲ့"

" ကျေးဇူးပါပဲမောင်ရယ်"

" အရူးလေး"

" မောင့်"

" တကယ့်အရူးလေးက ဘယ်သူများပါလိမ့်"

သူကရှေ့ကနေ စကာ ပြေးနေသည်မို့ ယိင်းတစ်ယောက် နောက်ကနေရှက်ရမ်းရမ်းပြီးလိုက်ကာထုလေသည်။ ဒီလိုနေ့ ရက်လေးတွေကိုအတူကုန်ဆုံးချင်တာမို့ ဒယ်ဒီနဲ့မာမီကိုမြန်

မြန်ပြန်လာဖို့ပဲ နားပူနားဆာလုပ်ရပေဦးမည်။