Chapter 28: EWTUG 25

CHAPTER 25

☞︎︎︎ꕥ☜︎︎︎

NAPADPAD ako sa isang lumang kubo ng resort. Malayo ang tinakbo ko mula sa kinaroroonan nila. I know that they're all finding right now.

Ngunit wala akong lakas ng loob na harapin ang kahit na sino man sa kanila.

Natatawa ako sa aking sarili dahil nagpakauto ako sa isang Zayn Luciano. Alam mo naman na fix merried lang kayo pero nagpadala ka sa mga sweet talk nya.

Hinanda ko na ang sarili ko sa ganitong pangyayari pero ito ako ngayon tola hindi alam ang gagawin.

Kung kanina ay hindi kaagad ako naniwala sa mga sinabi ni Zyrell pero nakita mismo ng aking mga mata. Ansakit lang isipin na kung saan mahal mo na ang is nag tao ay saka ka pa masasaktan.

Lahat ng alaala namin ay muli kung inalala. Hindi ko alam na hanggang parte nalang pala iyon ng aking mga alala ala.

Mapait akong napangiti ng dahil dun.

Tahimik kung tinahak ang daan papunta sa kubo at kaagad na naupo roon. May kalumaan ng ang kubong ito pero hindi mo maipagkakailang ang kagandahan ng pagkagawa nito.

I look up at the shy. Napaka dami ng bituin sa langit ngunit dama mo ang mga kalungkutan nun.

But it makes me calm the way u looked at it.

Hindi ako mahilig sa mga bituin. Pero ng dahil sa sakit na dinadama ko, ngayon ay na uppreciate ko ang kagandahan nito.

Pero sa tuwing natatanaw ko ang mga iyon ay mas lalo lang akong nasasaktan.

Seeing this beautiful things must not be ruined by my heartache and hurtful feeling.

Nakatingala lang ako sa kalangitan at hinahayaang palihim na fumutulo ang aking mga luha.

Bat ba ang bilis ng panahon. Kanina ang saya naman namen, ah. Pero nawala lang ako ay yun na kaagad ang madadatnan ko. I suppose to listen to his explanation.

Pero sa ganitong nararamdaman ko kahit anong paliwanag nito ay baka wala lang akong maintindihan sa sasabihin nito. Ang talino ko pero feeling ko ang bobo kung intindihin ang mga paliwanag nya sa akin ngayon .

I silently cry like I always does nung nga panahon na wala sina mom and dad.

Feeling ko ngayon ay ako lang mag isa. Yung feeling na nawalan ka ng mahal sa buhay pero ang pinagkaiba lang ay na dyan sila pero di mo dama yung presensya nila.

Ayuko munang bumalik sa suit. Dito nalang muna ako magpapalipas ng gabi kahit na malamok rito ay titiisin ko.

Paulit ulit na nag fa-flashback sa aking isip an ang nangyari kanina. How they kiss and how Zayn say 'Iloveyou' to her.

Sa subrang pagod ko sa kakaiyak ay di ko namalayabg nakatulog na pala ako sa kubo.

Buti nalang at nadala ko parin ang tuwalyang sinukbit sa akin kanina ni Zayn. Ginawa ko iyong pabgkumot para hindi ako makagat ng mga lamok.

NAGISING ako mula sa usok na nalalanghap ko. Kinakapos na din ako ng hininga dahil sa usok na nanggagaling sa kubong kinatitirikan ko ngayon.

Natataranta akong napatayo kahit na nabghihina na ang aking katawan. Nasinghot ko na ata lahat ng usok. Palakas ng palakas  at kumakalat na din ang apoy na malapit sa labas an nitong kubo.

Kailangan kung malala ad rito. Oo heart broken ako ngayon pero ayuko pang mamatay.

Nakarinig ako ng mga kaluskos at mga mumunting yapag mula sa aking kinaroroonan.

“Heather asan ka na?!”

“Magpakita ka na Heather, ano bah!!”

“Heather!”

“Baby, please Magpakita ka na!”

Sunod sunod na hiyawang naririnig ko.

Para akong nabuhayan ng loob ng makilala ang mga taong sumisigaw ng pangalan ko.

“Tulong!!! Andito ako, tulongan nyo ako!!!” Malakas na hiyaw ko dito.

Pinangtakip ko ang tuwalya sa aking ilong. Nanghihina na ako dahil sa usok. Palakas ng palakas ang apoy at pa kapal ng pakapan naman ang usok.

Napaupo nalang ako sa lapag nitong kubo dahil sa panghihina ng aking katawan.

Napapaubo narin ako. Naghahabal ako ng hininga ngunit usok lang ang nalalanghap ko.

Nadidinig ko na ang sigawan ng aking mga kaibigan.

Wala na akong lakas para tawagin pa sila at humingi ng tulong. Unti unting pumikit ang aking mga mata.

The next time I remember someone trying to enter in this burning kubo.

NAGISING ako dahil sa naririnig kung nga ingay. I heard some of them is crying. I feel a warm hand holding mine.

Nahihilo parin ako kaya hindi ko kaagad nabuksan ang aking mga mata. But I still see a light hitting to my face.

Nararamdaman ko rin ang mainit na pag hinga sa bandang tyan ko. May kung ano itong sinasabi na hindi ko naman naririnig.

Nang maka adjust ako mula sa maliwanag na galing sa ilaw nitong kwarto ay kaagad kung iminulat ang aking mga mata.

Agad na bumungad sa akin ang aking mga kaibigan. Na patingin ako sa taong humahawak sa aking kamay.

Nang mamukhaan ito ay agad kung I iwas ang nga kamay ko dito.

He looked offended of what I acted. Bakas ang pagaalala at takot sa kanyang mukha. Bakas din sa mukha nito ang galit. Di ko alam kung anong kinakagalit nito pero alam ko isa ako sa mga dahilan kung bakit ito nagagalit.

Para akong naiiyak ng biglang maalala ang nangyari sa kanilang dalawa ni Zyrell.

“Baby...” Marahan at may pag iingat na sabi nito.

Dahan dahan nitong inaabot ang aking mga kamay. Napansin ko pa ang panginginig nito, I don't know how to react... Matatawa ba ako o magagalit dahil parang ayaw pa ako nitong hawakan o Matatawa dahil para itong kinakabahan.

Parang nandidiring inilayo ko naman ang aking mga kamay. Duman ang sakit sa mga mata nito.

Ang mga kaibigan ko naman ay parang sinusubaybayan ang lahat ng galaw ko. Walang nag lakas ng loob na magsalita.

Para silang mga tupa na takot sa kanilang mga amo.

“Bakit ka narito.” Muntikan pa akong mautal buti nalang ay pinigilan ko ito.

Rude na kung rude. But I can't stop thinking about the scene between him and Xyrell everytime na makikita ko ito. Nagiging emotional ako lately kaya baka pag lagi ko syang nakikita ay iyak lang ang gagawin mo araw araw.

Hindi sya umimik. Na patingin ako sa bintana ng kwartong ito upang iwasan sya, ngayon ko lang namalayang nasa hospital pala ako. Di ko man lang napansin kaagad. Nararamdaman ko ang tagos sa kaluluwang mga titig nito. Narinig ko pa ang malakas na bumuntong hininga nito.

Kahit gusto ko mang tingnan ito ay hindi ko kaya, naiiyak talaga ako.

“Heather...” Masuyong tawag nito sa aking pangalan.

Wag kang maging marupok Heather. Di tayo marupok.

Humakbang ito papalapit sa akin tila ingat na ingat itong hindi ako magambala.

“Baby... Please. Let's talk.” Para akong hinihili sa pamamaraan ng pag salita nito.

Konte nalang.... Konte nalang talaga at bibigay na ako. Kahit anong galit ko rito hindi ko maiiwasang maging marupok at patawarin ito.

Pero hindi naman pweding pati sa panluluko nya ay kailangan patawarin nalang bigla... Tapos ano?! Uulitin nya. Hindi ko alam kung kaya ko pang makinig sa oras na sabihin nito ang dahilan nya.

Natatakot ako. Nabaka tama si Zyrell, na hindi naman talaga ako nito mahal. Na may iba itong tunay na mahal at iyon ay si Zyrell.

Natatakot ako na baka pag nag explain sya ay mas lalo lang akong masasaktan.

“just leave.” May bahid ng pait at galit  na wika ko rito.

“wag mo naman akong ipagtulakan please. Let me stay here.” Hindi na ako naka a gal pa ng bigla itong sumiksik sa aking leeg. Ramdam ko ang pagkabasa ng aking balikan.

Umiiyak ba sya? Naramdaman ko rin ang pag taas baba ng kanyang balikat at mumuktibg hikbi.

Naiiyak narin ako pero pinigilan ko. Halos dumugo na yung labi ko dahil sa pakagat ko rito. I'm trying to not cry pero para namang pinipiga ang puso ko kapag nakikita ko syang ganito.

Gusto ko syang yakapin gaya ng pag akap nito sa akin. Pero pinipigilan ko.

Walang nagtangkang magsalita sa aming dalawa. Nakasubsub paren ito sa aking balikan gusto ko mang itulak ito pero gusto ko ang mga akap nito. Para tuloy akong estatwa na hindi gumagalaw rito.

“I'm sorry Moya lyubov. Just hit me, slap me... Pero wag mo naman akong ipagtulakan I was wrong. I was so drunk that time that I can't remember that the girl I kiss was not you. It's my fault... I'm sorry please baby don't make me away with you. Wish everything that you what I'll give it to you, wag lang ang lumayo sayo. Di ko kakayanin please stay with m-me.” Banayad ang pagkakasabi nito.

Nalalasahan ko na ang dugo sa aking bibig ng dahil sa pagpipigil kung umiyak. Pero kahit anong gawin kung pag pigil pati yung luha ko ay taksil din.

I silently cryed while listening to everlasting sorry.

I feel his thin soft lip's kissing my neck. Napasinghap ako dahil sa ginawa nito.

Stop it Zayn kundi bibigay ako. Wala sa lahi namen ang easy to get. 0ati rin yata sarili ko at traidor na din. Gusto ko na syang yakapin din pero pinipigilan ko, gusto ko syang patahanin pero pinipigilan ko, gusto ko syang halikan pero pinipigilan ko. Dahil sa oras na ginawa ko yun talo na ako. Magkakaayos kami ng ganun ganun na lang ni hindi ko pa nga alam kung talaga bang mahal nya si Zyrell at ginawa lang akong pampalipas oras.

“Good morning Miss beckett and--- ohww sorry” agad kung naitulak si Zayn ng makita ang isang babaeng doktor.

Nakangiting tumingin ito sa amin. Si Zayn naman ay nakayukong tumayo sa gilid ko. Parang wala man lang ipekto sa kanya ang malakas kong pagtulak.

“Sorry for disturbing... But I have a good new! Congratulations Miss Beckett your 3 weeks pregnant.”

☞︎︎︎ꕥ☜︎︎︎

[ᵘⁿᵉᵈⁱᵗᵉᵈ!]

Alright reserved!

©️2021

©️KMworks